دکترین رسمی دفاعی آمریکا میگوید «رسانه، بخشی از توان رزمی نیروهای مسلح است.» این را پنتاگون سالها پیش در اسناد راهبردی خود ثبت کرده.
رسانه برای آنها فقط ویترین اخبار نیست؛ یک سامانه موشکی در «محیط اطلاعاتی» است.
حالا در اوج حساسترین تنش منطقهای چند دهه اخیر، تصمیم گرفته شده که یکی از تأثیرگذارترین سامانههای رسانهای کشور در پلتفرمهای داخلی خاموش شود.
«خبرفوری»، رسانهای که میلیونها مخاطب دارد، در میدان نبرد اطلاعاتی یک تیپ رزمی تمامعیار بود. تیپی که در تمام سالهای اخیر، پشت مرزهای ایران ایستاد و در برابر جریانهای ضدایرانی سنگر گرفت.
حالا یک سوال؛ وقتی دشمن رسانه را «سلاح» میبیند و ما آن را «حاشیه» میپنداریم، چه کسی خلعسلاح شده؟
باید بپذیریم که میدان رسانه، پیشانی جنگ است. جایی که روزانه میلیونها محتوا از صدها کانال مختلف روی هم میریزند. در چنین میدانی، خطا و اشتباه بخشی از ذاتِ آن است.
مگر میدان تیر و رزمآرایی خالی از خطاست؟ مگر در میدان جنگ واقعی، فرماندهان هرگز اشتباه تاکتیکی نمیکنند؟
انتظار «عصمت» از رسانهای که در خطمقدمِ نبردِ روایتهاست، نه واقعبینانه است و نه منصفانه.
ما در روزهایی که واشنگتن و تلآویو هر ثانیه از فضای مجازی برای هدفگیری ذهنها استفاده میکنند، یک رسانه پرمخاطب و تأثیرگذار را به توقف اجباری میفرستیم. این یعنی یک پهپاد شناسایی را از آسمان اطلاعاتی خودمان پایین کشیدهایم.
در میدان جنگ ترکیبی امروز، تعطیلی یک رسانه مردمی، به معنای باز کردن دروازههای ذهنی کشور به روی هزاران کانال غیررسمی است. خبرفوری، درست یا غلط، یک جبهه بود؛ جبههای که حالا خالی شده.
توقف خبرفوری، زنگ خطری است برای همه ما. مبادا در روزهای آینده، این خلأ را با صدای شیپور دشمن پر کنند. ما نباید خودمان را خلع سلاح کنیم؛ نه در میدان موشکی، نه در میدان رسانهای. که اگر در یکی کور شویم، در دیگری حتماً هدف قرار خواهیم گرفت.
