لیونل مسی با چشمانی اشکبار از آخرین جام جهانی خود خداحافظی کرد. کریستیانو رونالدو نیز با همان حسرت، آخرین حضورش در بزرگترین آوردگاه فوتبال را پشت سر گذاشت. لوکا مودریچ، محمد صلاح، مانوئل نویر، گیرمو اوچوا، خامس رودریگس، ریاض محرز، نیمار و انگولو کانته نیز هر کدام به شکلی متفاوت، آخرین صفحه از داستان خود در جام جهانی را ورق زدند.
این فقط فهرستی از چند بازیکن بزرگ نیست؛ این، فهرست مردانی است که تاریخ فوتبال را نوشتند. ستارههایی که نسلهای مختلف با دریبلها، گلها، پاسها، مهارها و رهبریشان خاطره ساختند و برای سالها معیار بزرگی در فوتبال جهان بودند.
شاید برخی از آنها در آینده در قامت مربی، مدیر، سفیر یا چهرهای تأثیرگذار دوباره به جام جهانی بازگردند، اما دیگر هیچگاه با پیراهن تیم ملی و به عنوان بازیکن روی چمن این رقابتها دیده نخواهند شد.
برای بسیاری از هواداران، جام جهانی ۲۰۲۶ بیش از آنکه با نتایج و قهرمانش به یاد آورده شود، با اشکهای وداع اسطورهها در حافظه خواهد ماند؛ تورنمنتی که پایان یکی از باشکوهترین نسلهای تاریخ فوتبال را رقم زد.
فوتبال اما همین است؛ نسلی میرود تا نسل دیگری متولد شود. ستارههای تازه خواهند آمد، رکوردها شکسته خواهند شد و قهرمانان جدیدی ظهور خواهند کرد، اما خاطره مردانی که دو دهه نبض فوتبال جهان را در دست داشتند، هرگز از ذهن فوتبالدوستان پاک نخواهد شد.
و شاید هیچ جملهای بهتر از این نتواند پایان این عصر را توصیف کند:
«گریه نکنید چون تمام شد؛ لبخند بزنید چون اتفاق افتاد.»
