نویر میگوید: «به بازنشستگی نزدیک شدهام. وقتی وارد زمین میشوم، به این فکر نمیکنم که این آخرین بازی من است؛ فرقی هم نمیکند شاید آخرین حضورم در یک ورزشگاه خاص باشد یا نه.
با این حال، نشانههایی هست که میگوید به بازنشستگی نزدیک شدهام و قرار است کفشهایم را آویزان کنم. به همین دلیل قبل از آنکه دیگران بخواهند، خودم تصمیم به کناره گیری از تیم ملی گرفتم.»
با توجه به صحبتهای نویر باید به این نکته اشاره داشت که در تیم ملی فوتبال کشورمان از این دست بازیکنانی که موعد باز نشستگی آنها از تیم ملی فرا رسیده است کم نیستند. زمان آن رسیده تا با افتخار ودر اوج کناره گیری از تیم ملی را اعلام کنند تا خاطرات خوش از آنها در ذهن بماند. کنار گذاشتن آنها و وعدم دعوت به تیم ملی قطعا برازنده آنها نخواهد بود.
در این صورت نه تنها به خود، بلکه به تیم ملی و کادر فنی کمک خواهند کرد تا با دست باز به سراغ بازیکنان جوان رفته و تحول در تیم ملی آغاز شود. باید از صحبتهای دروازه بان تیم ملی آلمان درس گرفت تا پس از کناره گیری از تیم ملی یاد وخاطره خوش باقی بماند.
بازیکنان بزرگ همواره بخشی از تاریخ فوتبال یک کشور هستند و ارزش و جایگاه آنان تنها به تعداد بازیها و سالهای حضورشان محدود نمیشود.
گاهی بزرگترین تصمیم یک ورزشکار، انتخاب زمان مناسب برای خداحافظی است.
تصمیمی که نشاندهنده شناخت، بزرگواری و احترام به آینده تیم خواهد بود. جوانگرایی در هر تیمی یک ضرورت است و حضور بازیکنان تازه نفس میتواند انگیزه، رقابت و انرژی بیشتری ایجاد کند.
