به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، «آبیشک وارما» از همان صبح روز عروسی احساس میکرد یک چیزی درست نیست. والدین او که بهشدت خواهان ازدواجش بودند، مردی را در روستایی نزدیک پیدا کرده بودند که خود را واسطه ازدواج معرفی میکرد.
او پیشنهاد کرده بود خانواده وارما از میان عکسهای چند دختر یتیم، عروس مورد نظرشان را انتخاب کنند و حدود ۲۰۰ دلار برای شرکت در یک مراسم عروسی دستهجمعی بپردازند.
در اواخر ماه مه، وارما و حدود ۴۰ داماد دیگر از چند روستا، از ساعت ۸ صبح با لباسهای رسمی عروسی خود به محل برگزاری مراسم در شهر «دواس» در ایالت مادیا پرادش رفتند. آنها ساعتها منتظر عروسها ماندند، تا سرانجام فهمیدند فریب خوردهاند.
پریتی کاتاره، افسر پلیس مسئول پرونده، گفت قربانیان عمدتا مردان روستایی ۲۰ تا ۴۰ ساله بودند. او افزود که دهها نفر دیگر به دلیل شرم و خجالت حاضر نشدهاند شکایت کنند.
کلاهبرداری در بازاری پرپول
پروندهای که اکنون علیه واسطه ازدواج و همدستانش تشکیل شده، نمونهای کمسابقه از کلاهبرداری در بازار ازدواج هند است؛ بازاری که خانوادهها در آن سالها برای تأمین هزینه لباس، جواهرات و جهیزیه دختران خود پسانداز میکنند.
در هند، جهیزیه از سال ۱۹۶۱ غیرقانونی است، اما همچنان در بسیاری از مناطق رواج دارد و گاه هزینه آن به اندازه چند سال درآمد یک خانواده روستایی است.
بیشتر بخوانید:
مردی مواد مصرف کرد و آلت خود را بُرید!
معلم زن بخاطر آزار جنسی شاگردش ۳۳ سال زندان گرفت
مردی دو ساعت در ماشینش خوابید ۹۰ درصد بیناییاش از بین رفت
ماجرای افراد مرموزی که از چاههای فاضلاب بیرون میآیند چیست؟
پلیس میگوید «دینش بایراگی»، ۴۵ ساله، و چهار همدستش، از جمله برادر او، از هر داماد بین ۱۰ هزار تا ۲۵ هزار روپیه، معادل حدود ۱۰۵ تا ۲۶۰ دلار، دریافت کرده بودند و در مجموع حدود ۴ هزار دلار به دست آوردند.
پلیس معتقد است آنها از مشکلی واقعی سوءاستفاده کردند: بسیاری از مردان کمدرآمد روستایی بهسختی میتوانند همسر مناسبی پیدا کنند.
چرا پیدا کردن عروس دشوار شده است؟
به گفته «گاوراو چیپلونکار»، استاد دانشگاه و پژوهشگر بازار ازدواج مناطق روستایی هند، خانوادههای هندی معمولا ترجیح میدهند دختران خود را به مردانی از طبقات اجتماعی متفاوت یا مردانی با درآمد بالا شوهر دهند؛ زیرا چنین ازدواجی هزینه جهیزیه و عروسی را برای خانواده دختر توجیه میکند.
در نتیجه، بسیاری از زنان روستاها را ترک میکنند و مردان بیشتری در مناطق روستایی باقی میمانند. چیپلونکار میگوید بازار ازدواج در برخی مناطق آنقدر نامتوازن شده که «اصلا عروسی پیدا نمیشود»، یا مردان بیش از حد مسن هستند، یا خانوادهها به زنی نیاز دارند که در خانه کار کند و مرد خانواده برای کار به شهر برود.
بیکاری نیز این وضعیت را تشدید کرده است. بیش از پنج درصد مردان هند بیکارند و یک گزارش در ماه مارس نشان داد نزدیک به ۴۰ درصد فارغالتحصیلان جوان نیز شغلی ندارند.
ازدواجهای دستهجمعی برای حل مشکل
دولتهای ایالتی هند برای مقابله با کمبود عروس و کاهش هزینه ازدواج، برنامههای ازدواج دستهجمعی را اجرا میکنند. این مراسم معمولا کوتاهتر و ارزانتر از عروسیهای سنتی هستند و گاهی دولت به زوجها کمک مالی میکند.
در ایالت اوتار پرادش، برای نمونه، عروس حدود ۶۰۰ دلار پول نقد و نزدیک به ۲۵۰ دلار لوازم مربوط به ازدواج دریافت میکند. در سالهای گذشته صدها هزار زن از خانوادههای فقیر از این برنامهها استفاده کردهاند.
پایان انتظار در معبد
با گذشت ساعتها، فضای جشن در معبد دواس جای خود را به خشم و اضطراب داد. حدود ساعت پنج عصر، زمانی که یکی از اعضای خانواده بایراگی با چند مرد دیگر وارد محل شد، دامادها تصور کردند عروسها نیز بهزودی خواهند رسید.
اما این امید کوتاهمدت بود. پس از تاریک شدن هوا، پلیس به محل فراخوانده شد. وارما بعدا عکسهایی را که واسطهها از عروسها در اختیار خانوادهها گذاشته بودند بررسی کرد. او مدعی شد زنانی که در تصاویر دیده میشدند اصلا یتیم نبودند؛ بلکه اینفلوئنسرهایی بودند که میلیونها دنبالکننده در اینستاگرام داشتند.
برای وارما، اما این کلاهبرداری پایان تلخی نداشت. او میگوید دوستدختر سابقش که خانوادهاش مخالف ازدواج آنها بودند، از اینکه این مراسم هیچگاه برگزار نشد، خوشحال است.
