به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، نامهای به شماره ۶۱۴۸۶۷/۱۴۰۵ که در آن ۱۲۸ قلم از انواع مشروبات الکلی خارجی (از آبجو و ودکا تا ویسکیهای گرانقیمت) با ذکر دقیق برند، نوع بستهبندی و ارزش ریالی فهرست شدهاند. مبنای این ارزشگذاری، اجرای بند «ح» ماده یک و ماده ۲۲ قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز مصوب سال ۱۳۹۲ عنوان شده تا محاکم قضایی بتوانند بر اساس آن، جریمههای نقدی متهمان به ورود، حمل و نگهداری این محمولهها را محاسبه کنند. اما ورای جنبه خشک و بروکراتیک حقوقی، این سند پنجرهای کمنظیر به عمق و تنوع بازاری میگشاید که عموما بهکلی انکار و ممنوع بوده است.
از آبجوی ۴۲۰ هزار تومانی تا بطری ۳۱ میلیونی
در این جدول پر از جزئیات، طیف قیمتی برآوردشده از سوی ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز و گمرک بسیار قابل تأمل است. در پایینترین پله جدول، یک قوطی یا بطری آبجو با ارزش ۴ میلیون و ۲۸۹ هزار ریال (حدود ۴۲۸ هزار تومان) قرار دارد. در میانه جدول، انواع ودکاهای وارداتی نظیر آبسلوت و اسمیرنوف با قیمتهای پایه ۲ تا ۳ میلیون تومانی ردیف شدهاند و سرانجام در قله سیاهه، «ویسکی جانیواکر بلو» با ارزش رسمی ۳۱۴ میلیون و ۳۱۴ هزار ریال (بیش از ۳۱ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان) خودنمایی میکند.
بیشتر بخوانید:
تنها بیا با عشقت برگرد! | در ایونتهای شبانه بچه پولدارهای بالاشهر چه میگذرد؟
آرامش با دیازپام ده | مصرف داروهای آرامبخش در ایران ۹۰۰ درصد بیشتر شد
بازار میلیونی اضطراب | از رمل و اسطرلاب تا اینستاگرام؛ رونق جادو و جنبل در ایران
رونمایی از کفش ۱۰ میلیارد تومانی در تهران | جنجال یک جفت کفش به قیمت یک خانه
این فهرست با نام بردن دقیق از برندهایی همچون فایر فلای، شیواز، گریگوس، بلک لیبل و بیش از ۱۲۰ برند مشهور جهانی، نشان میدهد نهادهای اجرایی و گمرکی تا چه اندازه به ساختار، تنوع و سلایق موجود در شبکه توزیع زیرزمینی اشراف دارند؛ فهرستی که بیش از هر چیز شبیه کاتالوگ یک توزیعکننده بینالمللی است تا سندی بازدارنده!
آمارهای تکاندهنده غیررسمی
انتشار رسمی چنین نرخی برای تعیین خسارت و جریمه، حقیقت بزرگتری را یادآوری میکند: برخوردها، اعمال مجازاتهای سنگین و جریمههای میلیونی طی بیش از چهار دهه گذشته، نتوانسته شبکه غیررسمی ورود الکل را متوقف کند.
اگرچه به دلیل ماهیت پنهانی این پدیده، آمار رسمی مدونی از سرانه مصرف منتشر نمیشود، اما گزارشهای غیررسمی، پژوهشهای دانشگاهی سلامت و برآوردهای مسئولان وقت وزارت بهداشت تصویری تکاندهنده ارائه میدهند. بر اساس پژوهشهای پراکنده، سالانه بین ۶۰ تا ۸۰ میلیون لیتر انواع مشروبات الکلی در کشور مصرف میشود. طبق تخمینهای جامعهشناسان و آسیبشناسان اجتماعی، حداقل ۴ تا ۶ درصد جمعیت بالای ۱۵ سال کشور به نوعی مصرفکننده دائمی یا دورهای الکل هستند. پیش از این نیز گزارشهای سازمان بهداشت جهانی نشان داده بود که اگرچه درصد کلی مصرفکنندگان الکل در ایران به مراتب کمتر از کشورهای غربی است، اما «سرانه مصرف الکل خالص در میان کسانی که الکل مینوشند»، یکی از بالاترین نرخها در منطقه خاورمیانه است؛ مصرفی سنگین که اغلب در مهمانیها، خلوتهای خانگی و دور از هرگونه نظارت بهداشتی رخ میدهد.
پیامدهای مرگبار زیر سایه قاچاق
بخش تاریک این بازار موازی، خطرات جانی حاصل از حذف استانداردهای کیفی است. قیمتهای گزاف مشروبات وارداتی که بخشنامه گمرک ارقام چند ده میلیونی آن را مستند کرده، باعث شده تا سهم عظیمی از مصرفکنندگان به مشروبات دستساز زیرزمینی، استفاده از الکل صنعتی و ترکیبات پرخطر با متانول پناه ببرند. حوادث تلخ و پیدرپی مسمومیتهای دستهجمعی در شهرهای مختلف کشور نظیر کرج، شیراز، تهران و رشت که سالانه به نابینایی، از کار افتادن کلیهها و مرگ صدها جوان منجر میشود، محصول مستقیم همین بازار پنهان است.
ثبت قیمت رسمی برای کالایی که نفس وجودش جرم است، نمادی از بنبست سیاست برخورد است؛ جایی که سیستم اداری برای جریمه کردن مجرمان، ناچار است با همان نرخهایی سخن بگوید که ساقیها و مصرفکنندگان در کوچه و خیابان با آن معامله میکنند.
