برای قضاوت درباره یک سریال معمایی، دو قسمت زمان زیادی نیست؛ بهخصوص وقتی روایت بر پنهانکردن اطلاعات و به تعویق انداختن پاسخها بنا شده باشد. بااینحال، دو قسمت نخست «نیمرخ» به اندازهای هست که بتوان درباره شروع آن حرف زد؛ شروعی که نشان میدهد سازندگان میدانند چگونه کنجکاوی مخاطب را حفظ کنند.
«نیمرخ» اطلاعات را یکجا در اختیار تماشاگر نمیگذارد. بخشی از روابط و موقعیتها همچنان مبهم است و انگیزه شخصیتها بهروشنی مشخص نیست. این ندانستن، در یک روایت معمایی میتواند مهمترین ابزار داستان باشد؛ به شرط آنکه پاسخهای آینده به اندازه پرسشهای ایجادشده قانعکننده باشند.
یکی از نقاط قوت سریال، پایانبندی قسمتهاست. هر قسمت در نقطهای تمام میشود که موقعیت را معلق نگه میدارد و پرسشی تازه برای ادامه باقی میگذارد. «نیمرخ» بهخوبی میداند تعلیق الزاماً به معنای پیچیدهکردن قصه نیست؛ گاهی کافی است اطلاعات درست، کمی دیرتر به مخاطب داده شود. همین فاصله میان دانستههای تماشاگر و واقعیت داستان، موتور کنجکاوی را فعال نگه میدارد.
انتخاب بازیگران نیز قابل توجه است. حضور چهرههای شناختهشده در کنار بازیگران کمدیدهتر و تازهتر، پیشبینی رفتار شخصیتها را دشوارتر کرده و به برخی نقشها اجازه داده مستقل از تصویر قبلی بازیگر دیده شوند. بااینحال، بازی افشین سنگچاپ در بعضی لحظات بیش از اندازه بیرونی و گلدرشت به نظر میرسد؛ درحالیکه فضای مبهم سریال به ظرافت و کنترل بیشتری نیاز دارد. واکنش والدین دختر در قسمت نخست نیز گاهی نمایشی به نظر میرسد و استفاده بیشتر از سکوت و مکث میتوانست تأثیر عاطفی صحنه را افزایش دهد.
پخش اختصاصی «نیمرخ» از زیویژن، پلتفرم متعلق به نبراس پیکچرز، نیز قابل توجه است. نبراس سابقه تولید آثار عامهپسند با دامنه مخاطب گسترده دارد و «نیمرخ» را میتوان تلاشی برای حفظ این ارتباط با مخاطب، در کنار حرکت به سمت روایتی معمایی و تعلیقمحور دانست. موفقیت این رویکرد اما به ادامه سریال و کیفیت گرهگشاییها وابسته است.
حتی عنوان «نیمرخ» نیز با ساختار روایت تناسب دارد: چهرهای که تنها بخشی از آن دیده میشود و بخش دیگر در سایه میماند. در دو قسمت نخست نیز مخاطب فقط بخشی از شخصیتها، روابط و اتفاقات را میبیند.
هنوز برای قضاوت درباره فیلمنامه، تحول شخصیتها و کیفیت پاسخها زود است. یک سریال معمایی نه فقط با پرسشهایی که میسازد، بلکه با پاسخهایی که در ادامه ارائه میکند سنجیده میشود. «نیمرخ» فعلاً با ریتم قابل قبول، پایانبندیهای تعلیقآمیز و پرهیز از افشای زودهنگام اطلاعات، توانسته کنجکاوی ایجاد کند.
«نیمرخ» هنوز چهره کامل خود را نشان نداده؛ اما همین تصویر نیمهکاره، فعلاً دلیل کافی برای ادامه تماشا به دست میدهد.
