به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
رامین ناصرنصیر در گفتوگویی متفاوت، با اشاره به سبک زندگی فعلیاش فاش کرد که انگیزه اصلیاش برای سکونت در خارج از شهر، امکان نگهداری انواع حیوانات خانگی بوده است. او همچنین با لحنی طنزآمیز از آرزوی همیشگیاش برای زندگی در خانهای روستایی گفت؛ جایی که بتواند یک گاو یا بز داشته باشد و هر روز صبح شخصاً شیر آن را بدوشد.
اما بخش پرکشش و غافلگیرکننده این گفتوگو به دوران کودکی و شیطنتهای مهارنشدنی او مربوط میشد. ناصرنصیر اعتراف کرد که خانوادهاش برای رهایی از دست شیطنتهای طاقتفرسای او در طول روز، دست به اقدامی عجیب زدند: «من را دو سال زودتر و با شناسنامه یکی از بستگان دور که فوت شده بود، به مدرسه فرستادند!»
وی توضیح داد که در سن ۴ سالگی وارد دوره آمادگی شد. با توجه به نام و نام خانوادگی بسیار سخت و طولانی آن شناسنامه، خانواده بارها با او تمرین کرده بودند تا در مدرسه نام واقعی خود (رامین) را به زبان نیاورد. او با خنده تعریف کرد:
«روز اول وقتی معلم اسمم را پرسید، هرچه فکر کردم نام جدید یادم نیامد؛ اما میدانستم نباید بگویم رامین! برای همین با اطمینان گفتم: اسم منو فقط مامانم میدونه!»
به گفته او، ماجرا در نهایت با دوختن یک اتیکت نام بر روی لباسش حل شد. ناصرنصیر پس از گذراندن آمادگی و کلاس اول با آن شناسنامه، مجدداً در ۶ سالگی با شناسنامه واقعی خودش وارد کلاس اول شد و به نوعی با سه سال سابقه حضور در مدرسه، حکم یک «دانشآموز کهنهسرباز» را پیدا کرده بود!
با این حال، این زود فرستاده شدن به مدرسه خاطرات سختی را نیز برایش رقم زد؛ او مکرراً در مسیر رفتن به مدرسه فرار میکرد، مادرش از عابران برای گرفتنش کمک میخواست و این روند پرتنش باعث دلزدگی شدید او از مدرسه شد—تا جایی که هنوز هم در بزرگسالی، کابوس رفتن دوباره به مدرسه در خواب به سراغش میآید.
رامین ناصرنصیر، بازیگر، کارگردان، نویسنده و مترجم، ۱۰ اردیبهشت ۱۳۵۱ در تهران متولد شد و فارغالتحصیل رشته تدوین از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. او فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۷۳ با تلویزیون آغاز کرد و با حضور در مجموعههایی مانند «ساعت خوش»، «جنگ ۷۷»، «پلاک ۱۴»، «باجناغها»، «قهوه تلخ» و «شهرزاد» به شهرت رسید. ناصرنصیر علاوه بر بازیگری، در تئاتر، کارگردانی و نویسندگی نیز فعالیت داشته و در زمینه ترجمه از زبانهای انگلیسی و اسپانیایی هم آثار متعددی منتشر کرده است. از دیگر آثار شناختهشده او میتوان به «شوخی کردم»، «سه، پنج، دو»، «مهیار عیار»، «آتش و باد» و «مرد سههزارچهره» اشاره کرد.
