به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، وزارت خزانهداری آمریکا اعلام کرده بود که از ۲۳ سپتامبر، شرکتهایی که به هواپیماهای ایرانی خدماتی مانند سوخترسانی، خدمات فرودگاهی یا فروش بلیت ارائه دهند، ممکن است با محدودیتهای شدید مالی روبهرو شوند. اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، هشدار داده بود ادامه این خدمات میتواند شرکتهای خارجی را از دسترسی به نظام مالی مبتنی بر دلار محروم کند.
پس از این هشدار، خبرگزاری فرانسه به نقل از دو منبع در دولت عراق گزارش داد که بغداد قصد دارد فعالیت شرکتهای هواپیمایی ایرانی را متوقف کند. با این حال، سازمان هواپیمایی ایران اعلام کرده بود که هنوز هیچ تصمیم رسمی از سوی دولت، وزارت حملونقل یا نهادهای هوانوردی عراق درباره توقف کامل پروازهای میان دو کشور اعلام نشده است. بنابراین، موضوع پروازها در زمان انتشار این گزارش همچنان با روایتهای متفاوت تهران و بغداد همراه بود.
بغداد و گروههای مقاومت
تحول مهمتر به سیاست داخلی عراق مربوط میشود. علی الزیدی، نخستوزیر عراق، در گفتوگو با نیویورکتایمز از طرحی مرحلهای برای پایان دادن به فعالیت مستقل گروههای مقاومت خبر داده است. بر اساس این برنامه، ابتدا یک دوره ۹۰ روزه بدون حمله آغاز میشود و در مقابل، این گروهها تضمین میگیرند که نیروهای آمریکایی نیز آنها را هدف قرار ندهند. پس از آن، روند تحویل سلاح آغاز خواهد شد و قرار است تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ به پایان برسد.
بیشتر بخوانید:
طرح محرمانه مسکو برای صنعت هواپیمایی ایران | ماجرای سند ۴۴ صفحهای روسیه
پشت پرده تلاش مخفی نتانیاهو برای توافق با بنسلمان
عضو خاندان قطر در فرودگاه آلمان بازداشت شد | ماجرا چیست؟
هشدار انگلیس به مردم؛ برای جنگ آماده باشید؛ آب و کنسرو ذخیره کنید
الزیدی خلعسلاح را صرفا یک انتخاب سیاسی نمیداند و آن را «ضرورت» توصیف کرده است. هدف اعلامشده او این است که گروههای مقاومت دیگر بهعنوان سازمانهای مستقل فعالیت نکنند و اعضای آنها به شکل فردی در ساختار حشدالشعبی ادغام شوند. در صورت ادامه فعالیت مستقل پس از پایان مهلت، این گروهها غیرقانونی تلقی خواهند شد.
آزمون میان تهران و واشنگتن
اما اجرای چنین برنامهای آسان نیست. گروههای مقاومت طی سالهای گذشته علاوه بر توان نظامی، در ساختار سیاسی و اقتصادی عراق نیز حضور گستردهای پیدا کردهاند. از سوی دیگر، برخی گروهها با اصل خلعسلاح مخالفت کرده و حضور نیروهای خارجی در عراق را دلیلی موجه برای حفظ سلاح خود میدانند.
برخی مقامهای عراقی و کارشناسان منطقهای نیز درباره امکان اجرای این جدول زمانی تردید دارند. به گفته آنها، در شرایطی که جنگ میان ایران و آمریکا همچنان بر فضای منطقه سایه انداخته، بغداد برای کنترل همه گروههای مسلح توان محدودی دارد. یک مقام امنیتی عراقی نیز هشدار داده است که موفقیت این طرح ممکن است به دستیابی ایران و آمریکا به یک توافق سیاسی وابسته باشد.
بحران هرمز و فشار اقتصادی بر عراق
فشار بر بغداد تنها امنیتی نیست. جنگ و اختلال در کشتیرانی در تنگه هرمز، صادرات نفت عراق را نیز تحت تأثیر قرار داده است. الزیدی گفته است عراق در نتیجه این وضعیت بخش قابلتوجهی از درآمد صادراتی خود را از دست داده و به همین دلیل به دنبال مسیرهای جایگزین برای انتقال نفت است. او حتی از ایده ایجاد خطوط لولهای سخن گفته که بتواند نفت عراق را از مسیر ترکیه به بازارهای اروپایی برساند.
نخستوزیر عراق تأکید کرده است که کشورش نمیخواهد به میدان رقابت قدرتهای منطقهای تبدیل شود و برای ساختن اقتصادی باثبات، باید سلاح در انحصار دولت قرار گیرد.
در چنین شرایطی، آنچه در بغداد رخ میدهد لزوما به معنای تغییر کامل سیاست عراق در قبال ایران نیست؛ بلکه میتواند تلاشی برای بازتعریف موقعیت بغداد میان دو شریک قدرتمند خود باشد. عراق از یک سو روابط گسترده اقتصادی و مرزی با ایران دارد و از سوی دیگر برای امنیت، اقتصاد و روابط بینالمللی خود به همکاری با آمریکا نیازمند است.
