به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، اهمیت ایران در محاسبات امنیتی و نظامی دولت اسرائیل، لزوما به معنای اولویت‌داشتن این پرونده در تصمیم روزمره شهروندان برای انتخاب نخست‌وزیر نیست. در سوی دیگر، برای تهران نیز تفاوت میان پیروزی بنیامین نتانیاهو یا روی کار آمدن رقیبانش، به‌خودی‌خود تعیین‌کننده مسیر سیاست ایران نخواهد بود.
این دو واقعیت، یک نکته مشترک دارند: سیاست داخلی اسرائیل و راهبرد منطقه‌ای ایران، هرچند بر یکدیگر اثر می‌گذارند، الزاما بر یک محور نمی‌چرخند. آنچه در تل‌آویو به ابزار رقابت انتخاباتی تبدیل می‌شود، در تهران ممکن است صرفا یکی از متغیرهای متعدد تصمیم‌گیری باشد.
رأی‌دهنده اسرائیلی فقط به ایران فکر نمی‌کند
در جامعه اسرائیل، تهدیدهای امنیتی و جنگ جایگاه مهمی دارند؛ بااین‌حال، رأی‌دهندگان درباره عملکرد دولت فقط بر اساس سیاست خارجی قضاوت نمی‌کنند. هزینه زندگی، مسکن، وضعیت اقتصادی، خدمات عمومی، بحران اعتماد به رهبران سیاسی، مسئله خدمت نظامی حریدی‌ها و پیامدهای جنگ بر زندگی خانواده‌ها نیز در شکل‌گیری انتخاب سیاسی آنان نقش دارند.
بیشتر بخوانید:
ماجرای پهپادهای اسرائیلی در جنوب لبنان که صدای گریه کودکان را پخش می‌کند!
عکس جنجالی دو سرباز زن اسرائیلی با یک زندانی | عکسی که خیلی زود حذف شد
ادعای مضحک رئیس پیشین موساد؛ ۹۹.۹ درصد عوامل موساد در ایران شناسایی نشده‌اند
راز مراجعه فرح پهلوی به پزشک اسرائیلی | حاضرم در اسرائیل راننده آمبولانس شوم
برای شهروندی که با افزایش هزینه‌های زندگی، نگرانی درباره آینده فرزندان یا پیامدهای طولانی‌مدت خدمت نظامی مواجه است، پرونده ایران ممکن است مهم باشد، اما لزوما مهم‌ترین معیار انتخاباتی نباشد. حتی نگرانی امنیتی نیز می‌تواند به دو برداشت متفاوت منجر شود: گروهی بر ضرورت نمایش قدرت نظامی تأکید می‌کنند و گروهی دیگر معتقدند ادامه درگیری‌ها بدون راهبرد سیاسی روشن، هزینه‌های بیشتری بر جامعه تحمیل می‌کند.
از همین رو، نباید فرض کرد که هرگونه تشدید تنش با ایران به‌طور خودکار به افزایش حمایت از دولت مستقر منجر می‌شود. تأثیر جنگ بر رأی‌دهندگان به ارزیابی آنان از عملکرد دولت، میزان احساس امنیت و هزینه‌هایی بستگی دارد که در زندگی روزمره تجربه می‌کنند.
نظرسنجی‌های انتخاباتی نیز تصویری چندلایه ارائه می‌کنند. بر اساس نظرسنجی منتشرشده از سوی شبکه ۱۲ اسرائیل در روزهای منتهی به انتخابات اکتبر ۲۰۲۶، ۲۱ درصد پاسخ‌دهندگان اقتصاد و هزینه زندگی را مهم‌ترین مسئله خود معرفی کرده‌اند؛ درحالی‌که جنگ با ایران برای ۱۰ درصد در اولویت نخست قرار داشته است. البته این ارقام میان اردوگاه‌های سیاسی تفاوت چشمگیری دارد: در میان حامیان ائتلاف نتانیاهو، جنگ با ایران جایگاه برجسته‌تری دارد، اما در میان مخالفان دولت، مسئولیت شکست امنیتی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
بنابراین، مسئله ایران از سیاست داخلی اسرائیل حذف نشده، بلکه معنای انتخاباتی آن برای گروه‌های مختلف متفاوت است. برای بخشی از رأی‌دهندگان، مقابله با تهران نشانه قدرت و بازدارندگی است؛ برای گروهی دیگر، پرسش اصلی این است که دولت تا چه اندازه توانسته امنیت شهروندان را تضمین کند و مسئولیت ناکامی‌های گذشته را بپذیرد.
گزارش رویترز در ۲۱ اکتبر نیز به این نکته اشاره می‌کند که حتی تغییر نخست‌وزیر اسرائیل الزاما به تغییر بنیادین راهبرد این کشور در قبال ایران منجر نخواهد شد
تغییر دولت در تل‌آویو، تغییر محاسبات در تهران؟
از نگاه ایران نیز نتیجه انتخابات اسرائیل به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست. سیاست تهران در قبال اسرائیل بر مجموعه‌ای از محاسبات امنیتی، نظامی، اقتصادی و منطقه‌ای استوار است؛ محاسباتی که با تغییر یک چهره سیاسی در تل‌آویو لزوماً دگرگون نمی‌شوند.
اگر نتانیاهو در قدرت بماند، تهران با دولتی مواجه خواهد بود که سابقه طولانی تقابل با ایران دارد. اگر رقیبان او دولت تشکیل دهند، ممکن است در شیوه مدیریت بحران، روابط با واشنگتن یا میزان تمایل به مذاکره تفاوت‌هایی ایجاد شود؛ اما این تفاوت‌ها به‌خودی‌خود به معنای کنارگذاشتن سیاست علیه ایران از سوی اسرائیل نیست.
در نتیجه، برای تهران مهم‌تر از نام نخست‌وزیر آینده اسرائیل، رفتار عملی دولت جدید است: آیا حملات نظامی ادامه پیدا می‌کند؟ آیا مسیر دیپلماسی باز می‌شود؟ آیا فشارهای اقتصادی افزایش می‌یابد؟ و آیا ترتیبات امنیتی منطقه امکان کاهش تنش را فراهم می‌کنند؟
انتخابات تغییر می‌کند؛ جنگ نه
در نهایت، انتخابات اسرائیل را نباید به همه‌پرسی درباره ایران نسبت داد و سیاست ایران را نیز نباید صرفا واکنشی به نتیجه این انتخابات دانست. رأی‌دهندگان اسرائیلی درباره مجموعه‌ای از مسائل داخلی، امنیتی و اقتصادی تصمیم می‌گیرند؛ تهران نیز بر اساس ارزیابی خود از تهدیدها و فرصت‌های منطقه‌ای عمل می‌کند.
شاید مهم‌ترین نکته همین باشد: تغییر چهره‌ها در رأس قدرت، لزوما به معنای تغییر قواعد منازعه نیست. آنچه آینده روابط تهران و تل‌آویو را مشخص می‌کند، نه صرفا نام برنده انتخابات، بلکه تصمیم‌های واقعی دولت بعدی، توازن نظامی، نقش آمریکا و امکان یا عدم امکان رسیدن به توافق‌های امنیتی و سیاسی خواهد بود.
