مسابقات کشتی فرنگی قهرمانی جهان در آستانه قزاقستان، در حالی با قهرمانی زودهنگام تیم ایران همراه شد که برای برخی از بزرگترین نام‌های این رشته، به یادگاری تلخ تبدیل شد. در میان حذف‌شدگان، نام رضا کایا آلپ، اسطوره کشتی ترکیه، بیش از همه به چشم می‌خورد؛ اما او تنها ستاره‌ای نبود که ناکام ماند.
رضا کایا آلپ؛ پایان تلخ یک بازگشت
رضا کایالپ، دارنده پنج طلای جهان و ۱۳ طلای اروپا، پس از غیبتی چندساله از مسابقات جهانی، در وزن ۱۳۰ کیلوگرم به میادین بازگشت. او کار خود را قدرتمندانه آغاز کرد اما در مرحله یک‌چهارم نهایی، مقابل ماتی الیاس کاسمانن از فنلاند با نتیجه ۵ بر ۳ مغلوب شد.
ضربه نهایی زمانی فرود آمد که کاسمانن نتوانست به فینال برسد چرا که سد بزرگی به نام فردین هدایتی سد راهش شد؛ در نتیجه، کایالپ بدون مدال آستانه را ترک کرد. کایالپ ۳۷ ساله که پیش از این با ۱۳ طلای اروپا از رکورد الکساندر کارلین عبور کرده بود، پس از این ناکامی، شانس خود را برای حضور در المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس از دست رفته نمی‌بیند اما این شب تلخ، بی‌شک یکی از سنگین‌ترین لحظات دوران حرفه‌ای او بود.
حذف تلخ شاگرد بنا
در وزن ۷۲ کیلوگرم، اولوو غنی‌زاده از آذربایجان، مدافع عنوان قهرمانی جهان، در یکی از دراماتیک‌ترین لحظات مسابقات، نه با باخت فنی، بلکه با مصدومیت از دور رقابت‌ها کنار رفت. او در نیمه‌نهایی مقابل مینگیان گوریاف از روسیه، در حالی که با یک فن چهار امتیازی در ۳۰ ثانیه پایانی از حریف پیش افتاده بود، زانوی راستش به شدت آسیب دید. او با وجود درد فراوان به مسابقه ادامه داد اما در نهایت با ناتوانی روی تشک افتاد و با نتیجه ۷ بر ۶ (به دلیل مصدومیت) بازنده اعلام شد و با برانکارد از تشک خارج شد.
فدراسیون کشتی آذربایجان اعلام کرده است او باید زانوی راستش را جراحی کند و مدت‌ها از میادین دور خواهد بود.
سقوط قهرمان کوبایی
لوئیس اورتا کوبایی که قهرمان المپیک توکیو ۲۰۲۰ و قهرمان جهان ۲۰۲۳ است، در وزن ۶۷ کیلوگرم کشتی فرنگی این مسابقات هم با وجود عملکرد خوب در دورهای ابتدایی، از رسیدن مستقیم به مدال بازماند و کارش به شانس مجدد کشید. او در مرحله یک‌چهارم نهایی، مقابل آیتجان خالماخانوف از ازبکستان با نتیجه ۴-۶ شکست خورد و از دور رقابت‌های اصلی کنار رفت.
قربانی «طلسم قزاقستانی»
در شرایطی که خیلی‌ها طلا را در وزن ۷۷ کیلوگرم برای مالخاس آمویان کنار گذاشته بودند، او نتوانست انتظارات را برآورده کند. قهرمان دو دوره جهان و دارنده برنز المپیک پاریس از ارمنستان، در دور یک‌هشتم نهایی، مقابل «مریک مولیتکانوف» حریف قزاقستانی و مورد حمایت تماشاگران میزبان، با نتیجه ۲-۴ شکست خورد و به شانس مجدد رفت.
آمویان برای رسیدن به مدال برنز باید امیدوار می‌ماند که مولیتکانوف تا فینال پیش برود. اما این اتفاق نیفتاد و خود مولیتکانوف در مرحله بعدی حذف شد. به این ترتیب، با حذف این کشتی‌گیر قزاق، پرونده آمویان ۲۷ ساله در آستانه برای رسیدن به مدال کاملا بسته شد و او هم مثل کایا آلپ، با دست خالی مسابقات را ترک کرد.
هفتمین مدال برای کاپیتان خوش‌رنگ نبود
کاپیتان بااخلاق کشتی فرنگی ایران در آستانه، با وجود شوک نیمه‌نهایی، دست خالی برنگشت. هادی ساروی که برای تکرار طلای جهان آمده بود، در نیمه‌نهایی وزن ۹۷ کیلوگرم مقابل آرتور سارگسیان روس با نتیجه ۵ بر ۱ شکست خورد و از فینال بازماند. اما او خیلی زود خودش را بازیابی کرد و در دیدار رده‌بندی با نتیجه ۳ بر صفر الکس کسیدیس سوئدی را برد و به مدال برنز رسید.
این پنجمین مدال جهانی و هفتمین مدال ساروی در سطح جهان و المپیک بود (۳ طلا و ۴ برنز). با این حال، چهره‌اش پس از مسابقه نشان می‌داد که خودش هم از این نتیجه راضی نیست؛ چون انتظارها از او طلا بود.
ناامیدی پدیده گرجی‌ها
لولوا که در سال ۲۰۲۵ در وزن ۵۵ کیلوگرم قهرمان جهان شده بود، در مسابقات ۲۰۲۶ آستانه به مدال برنز رسید. او در نیمه‌نهایی مقابل الدانیز عزیزلی از آذربایجان با نتیجه ۵ بر ۱ شکست خورد و از رسیدن به فینال بازماند . با این حال، در دیدار رده‌بندی با نتیجه ۱۰ بر صفر کشتی‌گیر مغولستان را شکست داد و به مدال برنز دست یافت. این نتیجه برای لولوا که در سال ۲۰۲۵ در ۱۸ سالگی به عنوان یک پدیده قهرمان جهان شده بود، یک پسرفت محسوب می‌شد؛ هرچند که ایستادن روی سکوی جهانی در دومین حضور بزرگسالانش هم دستاورد کمی نیست.
وزن جدید برای ستاره قرقیزها خوش یمن نبود
آکژول محمودوف ستاره قرقیزستانی و قهرمان دو دوره جهان در وزن ۷۷ کیلوگرم، در آستانه با تصمیمی جسورانه، وزن خود را به ۸۲ کیلوگرم تغییر داد. او تا نیمه‌نهایی پیش رفت و سه حریف از مصر، گرجستان و آذربایجان را شکست داد اما در نیمه‌نهایی مقابل یوکسل ساریچیچک ترک متوقف شد. این اولین باخت او در تاریخ مسابقات جهانی بزرگسالان بود. او اعتراف کرد که آمادگی کامل برای این وزن را نداشته است.
کشتی فرنگی ایران در این دوره قهرمانی زودهنگامی داشت و برای دومین سال پیاپی قهرمان جهان شدند.
