به گزارش خبرفوری، این دستاورد، فراتر از یک رکورد ورزشی، به نمادی از اراده پولادین در برابر محدودیتهای سنی تبدیل شده است. مسیر «آپالاچی»، با بیش از ۳۵۰۰ کیلومتر طول، یکی از دشوارترین مسیرهای طبیعتگردی جهان است که از کوه اسپرینگر در ایالت جورجیا آغاز و به قله کاتاهدین در ایالت مین ختم میشود. برای سندرز، این سفر صرفا یک پیادهروی نبود؛ بلکه یک مبارزه تمامعیار با جسم و زمان بود.
۷۱ بار سقوط؛ روایتی از استقامت
سفر سندرز از ۶ سپتامبر آغاز شد، اما مسیر رسیدن به قله برای او با موانعی جدی همراه بود. او اعتراف کرده که در طول این پیمایش طولانی، ۷۱ بار زمین خورده است. سقوطهای او گاه به حدی شدید بود که کارش به بیمارستان کشید. یکی از جدیترین لحظات سفر در ورمونت رخ داد؛ جایی که سقوط از میان تختهسنگها او را به شدت مجروح کرد. حتی در ماه ژوئن، مشکلات عصبی باعث شد تا او برای مدتی در مین بستری شود و احتمال سکته مغزی مطرح گردد. با این حال، او هر بار پس از بهبودی، دوباره به مسیر بازگشت.
بیشتر بخوانید:
این مرد یک تکه زمین خرید و در آن یک کشور تاسیس کرد!
واقعی؛ پزشک وقتی بیدار شد یک خفاش در دهانش بود!
یک مغازهدار آزمایش دیانای داد و فهمید شاهزاده است!
مردی که ۱۶ سال هر هفته برای همسرش نامه عاشقانه مینویسد
رقابتی دوستانه برای رکورد
داستان بازگشت سندرز، ریشه در رقابتی دوستانه دارد. او نخستین بار در سال ۲۰۱۷ و در ۸۲ سالگی رکورد مسنترین فرد پیمونده مسیر آپالاچی را ثبت کرده بود. اما چند سال بعد، دوست ۸۳ سالهاش، ام. جی. ابرهارت، رکورد او را شکست. سندرز برای بازپسگیری این عنوان، تمرینات ششماههای را در تنسی پشت سر گذاشت. او میگوید تفاوت میان پیمودن این مسیر در ۸۲ و ۹۱ سالگی «بسیار زیاد» است، اما همین دشواری، پیام اصلی او را پررنگتر کرد: ثابت کردن اینکه سن بالا به معنای پایانِ رویاها نیست.
فراتر از یک رکورد
سندرز در طول این مسیر، تنها نبود. او از حمایتهای بیدریغ همسرش و همچنین «فرشتههای مسیر» (داوطلبانی که به کوهنوردان کمک میکنند) بهره برد. او معتقد است که در نهایت، چیزی که سفرش را ارزشمند کرد، صرفا ثبتِ نامش در کتاب رکوردها نبود، بلکه تأثیری بود که بر هزاران دنبالکننده خود در شبکههای اجتماعی گذاشت.
او که پیشتر در ۸۷ سالگی تمام رودخانه میسیسیپی را با قایق طی کرده بود، اکنون با رسیدن به قله کاتاهدین، بار دیگر ثابت کرد که واژه «سالمندی» در قاموس او معنای متفاوتی دارد. سندرز پس از سقوط آخر خود، تنها ۲۰۰ یارد مانده به خط پایان، دوباره برخاست و با گامهایی لرزان اما استوار، قله را فتح کرد.
این پایانبندی، نه فقط برای «ریش خاکستری»، بلکه برای تمام کسانی که فکر میکنند برای آغاز یک ماجراجوییِ بزرگ «خیلی پیر» شدهاند، پیامی امیدبخش داشت: ماجراجویی تا زمانی که ارادهای برای برخاستن وجود دارد، هرگز به پایان نمیرسد.
