الجزیره همچنین نوشت: سالیکورنیا گیاهی شورپسند است که در مرداب‌های ساحلی، دشت‌های گِلی و مناطق جزرومدی رشد می‌کند و توانایی تحمل غلظت‌های بالای نمک را دارد؛ شرایطی که برای بسیاری از گیاهان دیگر کشنده است. ساقه‌های جوان این گیاه به‌عنوان سبزی تازه مصرف می‌شوند و دانه‌های آن نیز حاوی روغن هستند.
دکتر ونسا ملینو و تیم تحقیقاتی او آزمایش‌هایی را درباره این گیاه در KAUST انجام دادند (ونسا ملینو)
در این پژوهش که نتایج آن در مجله علمی _Nature Communications_ منتشر شده، محققان ژنوم شش گونه سالیکورنیا را بررسی کردند و با تحلیل ۳۱۸ نمونه ژنتیکی از ۱۳ کشور، سازوکارهای ژنتیکی مرتبط با تحمل شوری و سازگاری این گیاه با محیط‌های سخت را شناسایی کردند.
یافته‌ها نشان می‌دهد تغییرات ساختاری ژنوم و گسترش برخی ژن‌های مرتبط با سوخت‌وساز و پاسخ به تنش، ممکن است در توانایی این گیاه برای جذب و ذخیره سدیم و سازگاری با محیط‌های شور نقش داشته باشند.
گیاه سالیکورنیا بیگلوو (Vanessa Melino) با ساقه‌های ضخیم‌تر و پر از آب‌تر مشخص می‌شود.
به گفته پژوهشگران، شناخت این ویژگی‌های ژنتیکی می‌تواند زمینه را برای اصلاح سالیکورنیا به‌عنوان محصولی غذایی و روغنی فراهم کند. همچنین، در بلندمدت ممکن است بتوان از برخی از این ویژگی‌ها برای بهبود تحمل شوری در محصولات کشاورزی دیگر بهره گرفت.
با این حال، تبدیل سالیکورنیا به محصولی کشاورزی در مقیاس گسترده همچنان به پژوهش‌های بیشتری نیاز دارد؛ از جمله اصلاح ویژگی‌هایی مانند ریزش دانه‌ها پیش از برداشت، طولانی بودن دوره رسیدن و کوچک بودن دانه‌ها.
این تحقیق می‌تواند گامی در جهت توسعه محصولات کشاورزی سازگار با خاک‌های شور و منابع محدود آب شیرین باشد؛ موضوعی که در عصر تشدید خشکسالی و کمبود آب، اهمیت فزاینده‌ای دارد.
بذر گیاه سالیکورنیا
