پژوهشگران احتمال می‌دهند این سکه‌ها متعلق به بازرگانانی بوده باشد که برای تجارت به تروسو، مرکز تجاری مهم عصر وایکینگ‌ها، سفر می‌کردند. تروسو در نزدیکی دریاچه دروزنو و دهانه رود ویستولا قرار داشت و تنها حدود ۱۰ کیلومتر با البْلنگ امروزی فاصله داشت. این شهر یکی از مراکز مهم صنایع دستی و تجارت در حوزه دریای بالتیک بود و کالاهایی از مناطق دوردست جنوب اروپا و آسیا در آن دادوستد می‌شد.
موقعیت تروسو امکان ارتباط آن را با شبکه‌های تجاری گسترده‌ای فراهم می‌کرد که تا سرزمین‌های اسلاو، امپراتوری بیزانس و حتی خلافت عباسی در شرق امتداد داشتند. رود ویستولا نیز یکی از مسیرهای ارتباطی مهم این مرکز تجاری با مناطق داخلی اروپا بود.
به گفته مارک یاگودژینسکی، پژوهشگر تاریخ تروسو، شواهد نشان می‌دهد این مرکز احتمالاً در اواخر قرن هفتم میلادی به دست دانمارکی‌ها و در مرز میان سکونتگاه‌های اسلاو و بالتیک شکل گرفته و تا اوایل قرن یازدهم فعال بوده است. تروسو در این دوره بخشی از شبکه گسترده مراکز تجاری پیرامون دریای بالتیک بود و با سرزمین‌های تحت حکومت دودمان نخستین پیاست نیز روابط تجاری داشت.
با گسترش حکومت پیاست در قرن یازدهم، اهمیت تروسو کاهش یافت و نقش آن در تجارت منطقه‌ای به تدریج به شهر گدانسک منتقل شد.
سکه‌های تازه کشف‌شده اکنون برای حفاظت و مرمت در اختیار کارشناسان قرار گرفته‌اند. متخصصان سکه‌شناسی قرون وسطی قرار است آنها را بررسی و مستند کنند و پس از پایان این مطالعات، سکه‌ها در موزه باستان‌شناسی و تاریخی البْلنگ به نمایش گذاشته خواهند شد.
