به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، اما در پشت تصاویر سرگرم‌کننده و ویدئوهای پربازدید، پرسشی جدی مطرح است: چه کسی مالک درآمد حاصل از فعالیت اقتصادی کودکان است و چه نهادی از حقوق آنها محافظت می‌کند؟
بازار جهانی بازاریابی اینفلوئنسری در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۴ میلیارد دلار برآورد شده است؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۱۹ تقریباً سه برابر شده بود. در همین حال، برخی برآوردهای صنعتی ارزش بازار کودک‌اینفلوئنسرها را حدود ۸ میلیارد دلار تخمین می‌زنند؛ هرچند منبع و روش محاسبه این رقم به‌طور دقیق مشخص نیست.
درآمدهای میلیاردی کودکان
جذابیت حضور کودکان در شبکه‌های اجتماعی، ریشه در میزان بالای توجه مخاطبان به این محتوا دارد. پژوهشی از مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۱۹ نشان داد ویدئوهایی که کودکان زیر ۱۳ سال در آنها حضور داشتند، به‌طور متوسط ۲۹۷ هزار بازدید دریافت می‌کردند؛ درحالی‌که میانگین بازدید ویدئوهای فاقد حضور کودکان حدود ۹۷ هزار مورد بود.
بیشتر بخوانید:
بازداشت مادری که تصاویر مستهجن دختر ۱۱ ساله‌اش را منتشر کرد
شهرت عجیب کودک ۱۸ ماهه که در سردخانه زنده شد
سالانه ۲۰ میلیون کودک قربانی آزار جنسی آنلاین می‌شوند
پورنوگرافی فقر | معمای اخلاقی پشت امپراتوری میلیاردی آقای بیست
نمونه مشهور این روند، رایان کاجی، کودک تولیدکننده محتوای آمریکایی است که طبق گزارش فوربس، بین ژوئن ۲۰۱۹ تا ژوئن ۲۰۲۰ حدود ۲۹.۵ میلیون دلار درآمد سالانه داشت. محتوای او در این دوره بیش از ۱۲ میلیارد بار دیده شد و هزاران محصول با برند او به بازار راه یافت.
این ارقام نشان می‌دهد تصویر کودک در فضای مجازی می‌تواند از یک خاطره خانوادگی فراتر برود و به دارایی تجاری تبدیل شود؛ دارایی‌ای که گاه درآمد قابل‌توجهی ایجاد می‌کند، بدون آنکه صاحب اصلی تصویر، اختیار مستقلی بر قراردادها و منافع مالی خود داشته باشد.
مرز میان فعالیت خانوادگی و بهره‌کشی اقتصادی
هر حضور کودک در شبکه‌های اجتماعی را نمی‌توان مصداق کار کودک دانست. تفاوت اساسی زمانی شکل می‌گیرد که حضور او به فعالیتی مستمر، هدفمند و درآمدزا تبدیل شود و تولید محتوا به بخشی از یک کسب‌وکار تبدیل شود.
در چنین شرایطی، والدین ممکن است هم‌زمان سرپرست کودک، مدیر صفحه و دریافت‌کننده درآمد باشند. برندها نیز برای تبلیغات هزینه می‌کنند و پلتفرم‌ها از افزایش بازدید و تعامل مخاطبان بهره می‌برند. با این حال، سهم کودک از درآمدی که با تصویر و حضور او ایجاد شده، ممکن است روشن نباشد.
گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی با عنوان «کودک کار رقومی (دیجیتال): بهره‌کشی اقتصادی از کودکان در بستر فضای مجازی» بر ضرورت شناسایی این نوع فعالیت اقتصادی تأکید می‌کند. در این نگاه، استمرار تولید محتوا، هدف درآمدزایی و زمانی که کودک صرف این فعالیت می‌کند، از معیارهای تشخیص کار کودک در فضای دیجیتال هستند.
قانون ایران؛ حمایت‌های موجود و خلأهای قانونی
قوانین ایران ظرفیت‌هایی برای مقابله با بهره‌کشی اقتصادی از کودکان دارند. قانون کار، اشتغال افراد کمتر از ۱۵ سال تمام را ممنوع کرده و قانون حمایت از اطفال و نوجوانان نیز برای مقابله با برخی مصادیق بهره‌کشی اقتصادی و فعالیت‌های زیان‌بار، زمینه مداخله قانونی را فراهم کرده است.
با این حال، مقررات موجود به‌طور مشخص همه ابعاد فعالیت کودک‌اینفلوئنسرها را پوشش نمی‌دهند. نحوه تقسیم درآمد حاصل از تبلیغات، مسئولیت برندها و پلتفرم‌ها، حدود اختیارات والدین و حق کودک برای حذف تصاویر دوران کودکی خود، همچنان به چارچوب‌های روشن‌تری نیاز دارد.
تجربه فرانسه و آمریکا
برخی کشورها برای حمایت از کودکانی که در تولید محتوای درآمدزا مشارکت دارند، مقررات مشخص‌تری وضع کرده‌اند. فرانسه در سال ۲۰۲۰ قانونی برای تنظیم بهره‌برداری تجاری از تصویر کودکان زیر ۱۶ سال در پلتفرم‌های آنلاین تصویب کرد. در برخی شرایط، درآمد حاصل از فعالیت کودک باید تا رسیدن او به سن قانونی نگهداری شود.
در ایالت ایلینوی آمریکا نیز مقرراتی برای حمایت مالی از کودکانی تصویب شده که در ویدئوهای درآمدزا حضور دارند. این مقررات در صورت تحقق معیارهای مشخص، نگهداری سهم مالی کودک در حساب امانی را پیش‌بینی می‌کند.
مسئله اصلی، ممنوعیت مطلق حضور کودکان در فضای مجازی نیست؛ بلکه ایجاد سازوکاری است که از حقوق مالی، سلامت روانی و فرصت رشد طبیعی آنها محافظت کند. در بازاری که تصویر کودکان می‌تواند به سرمایه‌ای چندمیلیارددلاری تبدیل شود، نبود قواعد شفاف ممکن است فاصله میان تولید ثروت و برخورداری صاحب اصلی آن از منافع را بیشتر کند.
