به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به نوشته «ساینسدیلی» این پژوهش را ویلونگ ژانگ، استاد دانشگاه کمبریج، و همکارانش انجام دادهاند. پژوهشگران برای بررسی این ارتباط از یک شرایط تاریخی در بریتانیا استفاده کردند؛ دورهای که پس از جنگ جهانی دوم، مصرف قند در این کشور سهمیهبندی شده بود.
در این مطالعه اطلاعات بیش از ۶۴ هزار نفر که بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ در بریتانیا متولد شده بودند، بررسی شد. سهمیهبندی قند در سپتامبر ۱۹۵۳ لغو شد و پس از آن میزان مصرف قند تقریباً دو برابر شد. این تغییر ناگهانی امکان مقایسه افرادی را فراهم کرد که با فاصله سنی اندکی متولد شده بودند، اما در دوران جنینی و سالهای نخست زندگی در معرض مقادیر متفاوتی از قند قرار داشتند.
پژوهشگران دورهای موسوم به «هزار روز نخست زندگی» را بررسی کردند؛ دورهای که از آغاز بارداری تا دو سالگی ادامه دارد و نقش مهمی در رشد اندامها، شکلگیری سوختوساز و تکامل سیستم ایمنی ایفا میکند.
نتایج نشان داد افرادی که مدت بیشتری در شرایط سهمیهبندی قند زندگی کرده بودند، در سالهای بعد با کاهش خطر ابتلا به پنج نوع سرطان شامل سرطان پستان، پروستات، کبد، راستروده و ریه مواجه شدند. بیشترین کاهش مربوط به سرطان کبد بود که حدود ۶۹ درصد برآورد شد و خطر سرطان پستان نیز حدود ۳۶ درصد کاهش داشت.
این پژوهش همچنین ارتباط میان مصرف کمتر قند در اوایل زندگی و شاخصهای پیری بیولوژیکی را بررسی کرد. افرادی که در سالهای نخست زندگی قند کمتری دریافت کرده بودند، تلومرهای بلندتری داشتند. تلومرها ساختارهایی محافظ در انتهای کروموزومها هستند که معمولاً با افزایش سن کوتاهتر میشوند. پژوهشگران میگویند این تفاوت با حدود ۲.۲ سال کندتر شدن روند پیری بیولوژیکی مطابقت دارد.
از سوی دیگر، این افراد حتی در حدود ۵۰ سالگی نیز قند کمتری مصرف میکردند و رژیم غذایی سالمتر و متنوعتری داشتند.
پژوهشگران معتقدند تغذیه در سالهای نخست زندگی میتواند هم از طریق تأثیر بر رشد متابولیک و سیستم ایمنی و هم از طریق شکلدهی به ذائقه و عادات غذایی، پیامدهایی داشته باشد که دههها ادامه پیدا کند.
با این حال، این یافتهها به معنای حذف کامل قند از رژیم غذایی کودکان نیست، بلکه اهمیت تغذیه در دوره حساس رشد را نشان میدهد.
