در بخشی از این برنامه، المیرا شریفیمقدم با اشاره به تشابه اسمی خود با دختر اکبر عبدی اظهار داشت:
«دختر آقای عبدی همنام با من است. هر زمان که میدیدم ایشان در برنامهای یا مصاحبهای از دخترشان، المیرا، صحبت میکنند، ناخودآگاه کلی ذوق میکردم و با خودم میگفتم: “ببین، آقای عبدی هم اسم دخترش را گذاشته المیرا!”»
در ادامه این گپوگفت، مسعود دهنمکی نیز با اشاره به شوخطبعیها و شیطنتهای خاص اکبر عبدی در زمان پروژههای فیلمبرداری، خاطرهای طنز از او نقل کرد:
«آقای عبدی گاهی اوقات شوخیهای عجیب خودشان را داشتند. مثلاً وقتی سرویس دنبالشان میرفت تا ایشان را به سر صحنه بیاورد، پشت آیفون یا تلفن با صدای یک پیرزن صحبت میکردند و میگفتند: “من عمهاش هستم، اکبر رفته بیرون!” و راننده بیچاره را معطل میکردند. موقعهایی که جان المیرا را قسم میخورد، مطمئن میشدیم که راست میگوید.»
اکبر عبدی، بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، چهارم شهریور ۱۳۳۹ در محله نازیآباد تهران متولد شد. او از همان دوران کودکی به بازیگری علاقهمند بود و در سال ۱۳۵۱ همراه مادرش به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رفت تا نخستین گامهای خود را در دنیای هنر بردارد.
عبدی فعالیت حرفهای خود را با حضور در گروههای تئاتری آغاز کرد و در سال ۱۳۵۹ با تلهتئاتر «سنجابها» برای نخستین بار مقابل دوربین قرار گرفت. او سپس با سریال «مثلآباد» به تلویزیون راه یافت و در سال ۱۳۶۳ با فیلم «جنجال بزرگ» وارد سینما شد. همان سال نیز با حضور در مجموعه خاطرهانگیز «بازم مدرسهام دیر شد» به شهرت فراوانی رسید و خیلی زود به یکی از محبوبترین بازیگران کشور تبدیل شد.
این هنرمند محبوب سالها با بیماری کلیوی دستوپنجه نرم کرد و پس از انجام عمل پیوند کلیه، بارها از شرایط جسمانی خود سخن گفته بود. او چندی پیش نیز به دلیل وخامت حال جسمانی در بیمارستان بستری شد و پس از بهبود نسبی مرخص شد.
سرانجام اکبر عبدی شامگاه جمعه دوم مرداد ۱۴۰۵، حدود ساعت ۲۰، در منزل خود دار فانی را وداع گفت و جامعه هنری ایران را در سوگ فرو برد. با درگذشت او، یکی از ماندگارترین چهرههای کمدی ایران از میان ما رفت؛ هنرمندی که دههها با نقشهای بهیادماندنی و بازیهای درخشانش لبخند را بر لب میلیونها ایرانی نشاند و نامش برای همیشه در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهد ماند.
