به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، در چنین شرایطی، مسئله فقط بازسازی ساختمانهای آسیبدیده نیست؛ بلکه پرسش مهمتر این است که در فاصله میان تخلیه خانه و بازگشت دوباره به آن، شهروندان آسیبدیده باید کجا زندگی کنند؟
بر اساس دادههای منتشر شده، حدود ۴۷ هزار واحد مسکونی در تهران در جریان حملات اخیر دچار خسارتهای جزئی، کلی یا شدید شدهاند. در میان آنها، نزدیک به ۳ هزار واحد چنان آسیب دیدهاند که ساکنانشان برای دستکم دو ماه و تا پایان عملیات بازسازی مجبور به ترک خانه شدهاند. گفته میشود حدود نیمی از این افراد، خانه خود را بهطور کامل از دست دادهاند.
هتل؛ اولین انتخاب برای روزهای بلاتکلیفی
راهکاری که برای اسکان این خانوارها در نظر گرفته شد، انتقال موقت آنها به هتلها و سپس پرداخت وام ودیعه اجاره برای دوره بازسازی عنوان شده است. این روش در نگاه نخست راهحلی سریع برای تأمین سرپناه به نظر میرسد؛ اما از منظر هزینه و آثار آن بر بازار مسکن، پرسشهای جدی ایجاد میکند.
بیشتر بخوانید:
جنگ نزدیکتر از همیشه | منطقه در آستانه یک رویارویی تازه
ماجرای اشیای نورانی در ایران ادامه دارد | آیا پای سلاحهای لیزری آمریکا در میان است؟
چرا جنگ قیمت خانه را کم نکرد؟ | مسکن زیر سایه جنگ | هر متر مسکن در ۱۵ ماه دو برابر شد
آیا ترامپ در سازمان ملل ایران را به حمله هستهای تهدید کرد؟
اقامت هتلی برای خانواری که نمیداند چه زمانی میتواند به خانه خود بازگردد، علاوه بر هزینه مستقیم برای دولت، نوعی زندگی در وضعیت بلاتکلیف ایجاد میکند. فرد نه به خانه قبلی خود دسترسی دارد و نه میداند در نهایت قرار است چه زمانی شرایط بازگشت فراهم شود.
چرا از ساختمانهای دولتی استفاده نشد؟
یکی از محورهای اصلی انتقاد مطرحشده، بیتوجهی به ظرفیت ساختمانهای دولتی و املاک مازاد در تهران است. دستگاههای دولتی حجم قابل توجهی ساختمان در اختیار دارند که بخشی از آنها بلااستفاده یا کماستفاده است و بنا بر مطالعات انجامشده، در برخی موارد میتوان برای آنها کاربری ثانویه تعریف کرد.
اگر بخشی از این املاک از پیش بهعنوان ذخیره راهبردی مسکن در شرایط اضطراری شناسایی و آمادهسازی میشد، میتوانست در زمان بحران به محل اسکان خانوارهای آسیبدیده تبدیل شود.
چنین رویکردی البته نیازمند شناسایی دقیق ساختمانها، بررسی ایمنی، امکانات زیربنایی و قابلیت تبدیل آنها به واحدهای قابل سکونت است. اما اصل ایده، استفاده از داراییهای موجود به جای پرداخت هزینههای سنگین برای راهکارهای موقت است.
بانکها؛ ظرفیت دیگری که بلااستفاده مانده است
املاک مازاد بانکها نیز یکی دیگر از ظرفیتهایی است که میتواند در برنامهریزی اسکان اضطراری مورد توجه قرار گیرد. این املاک از یک سو بخشی از داراییهای شبکه بانکی را به خود اختصاص دادهاند و از سوی دیگر، در شرایط عادی نیز ممکن است بلااستفاده باقی بمانند.
استفاده اضطراری از بخشی از این ساختمانها، البته مستلزم توافق میان دولت، بانکها و نهادهای مسئول و همچنین اطمینان از استانداردهای ایمنی و سکونت است.
پیشنهاد برای جنگ احتمالی بعدی
مرکز پژوهشهای مجلس در شرایطی که کشور همچنان در وضعیت آتشبس قرار دارد، پیشنهاد کرده است دولت از همین حالا برای مواجهه با بحرانهای احتمالی آینده برنامه داشته باشد. یکی از پیشنهادها، ایجاد مشوق برای مالکان واحدهای مسکونی خالی است تا در صورت وقوع بحران، این خانهها با رضایت مالکان برای اسکان آسیبدیدگان مورد استفاده قرار گیرد.
بر این اساس، ایجاد یک بانک راهبردی املاک تهران میتواند بخشی از برنامه مدیریت بحران باشد؛ بانکی که در آن اطلاعات ساختمانهای دولتی، املاک مازاد بانکها و واحدهای مسکونی خالیِ آماده استفاده اضطراری ثبت و بهروزرسانی شود.
هزینهای فراتر از اجاره هتل
مسئله اسکان جنگزدگان تنها یک محاسبه مالی نیست. انتقال خانوارهای آسیبدیده به هتل و سپس هدایت آنها به بازار اجاره، میتواند فشار مضاعفی بر تقاضای مسکن وارد کند؛ بهویژه در شهری مانند تهران که بازار اجاره خود با محدودیت عرضه مواجه است.
از سوی دیگر، زندگی در هتل برای خانوادهای که خانهاش آسیب دیده، صرفا به معنای تغییر محل اقامت نیست؛ بلکه میتواند حس بلاتکلیفی درباره آینده محل زندگی را طولانیتر کند.
به همین دلیل، تجربه اخیر میتواند یک درس مهم برای مدیریت بحران مسکن باشد: اسکان اضطراری باید پیش از وقوع بحران طراحی شود، نه زمانی که هزاران خانوار همزمان به دنبال سقفی برای زندگی هستند.
