همه میدانند که بزرگترین حسرت ناصر حجازی در دوران فوتبالش، سرمربیگری تیم ملی بود؛ اتفاقا حجازی در دو، سه دوره مختلف به حضور در این پست بسیار نزدیک بود، اما هر بار سلایق متفاوت تصمیم گیرندهها او را از حضور روی نیمکت تیم ملی در یک قدمی این هدف بزرگ محروم کرد.
این زخمی بود که همواره مرحوم حجازی را میآزرد و او گاه و بیگاه و در هر فرصتی آن را به زبان آورده و از دستهای پشت پرده علیه خودش صحبت میکرد. تازه، این حرفها مال زمانی بود که هنوز پای مربیان خارجی به ایران باز نشده بود و پس از آنکه استخدام مربیان از اروپا تبدیل بهمطالبه اغلب علاقهمندان به فوتبال شد، شانس ناصر حجازی و امثال او کمتر شد و در نهایت هم هرگز جامه عمل نپوشاند.
در این مصاحبه قدیمی منتشر شده در روزنامه جهان فوتبال در سال ۱۳۸۰، ناصر حجازی با جمله آمیخته به کنایه میگوید: «من آن دنیا مربی تیم ملی میشوم». پیشبینی که البته دقیقا اتفاق هم افتاد و ناصرخان با وجود شایستگی و کاریزمای فوقالعاده اش در نهایت نتوانست روی این صندلی پرافتخار بنشیند تا فوتبال ایران در عرصه ملی پُز او را به رقبای آسیایی بدهد.
این مصاحبه درزمانی گرفته شده که تیم ملی ایران در حال انجام رقابتها برای صعود به رقابتهای جام جهانی ۲۰۰۲ بود و البته در نهایت با سرمربیگری بلاژویچ اسیر قرعه سنگین و دشوار و البته شکست ناباورانه مقابل بحرین در روز پایانی دور مقدماتی شد تا یک شانس عالی را برای سومین صعود به جام جهانی پس از ۱۹۷۸ و ۱۹۹۸ از دست بدهد.
حجازی در این مصاحبه در پاسخ به سوالی درباره اینکه آیا میروسلاو بلاژویچ سرمربی خوبی است یا نه، میگوید: «اگر او بتواند تیم ملی را به جام جهانی ببرد، سرمربی خوبی است و در غیر اینصورت نه.»
او در جای دیگری از مصاحبه هم به گلایه از رسانه های ورزشی پرداخته و میگوید آنها مسبب کاهش روحیه تیم در فینال جام باشگاههای آسیا بودهاند و صحبت از حمایت از او و تیمش در این رقابتها حرف مفت است.
حجازی در این مصاحبه صریح و بدون انعطاف، عدم صعود تیم ملی به جام جهانی کره و ژاپن را هم پیشبینی کرده و مشخص است دل خوشی از مرد کروات و دستیارانش نداشته است.
