پژوهشهای جدید علوم اعصاب نشان میدهد مغز انسان برای تشخیص چهره افراد، تنها به اطلاعاتی که در همان لحظه از چشم دریافت میکند متکی نیست. در واقع، مغز با تکیه بر تجربهها و خاطرات گذشته، پیش از آنکه تصویر کامل یک چهره را ببیند، حدس میزند که با چه فردی روبهرو است و این پیشبینی را در کسری از ثانیه با اطلاعاتی که از چشم دریافت میکند، مقایسه میکند.
برای مثال، اگر فردی را از فاصله دور یا در نور کم ببینید، ممکن است چهره او کاملاً واضح نباشد. با این حال، مغز از روی نشانههایی مانند فرم کلی صورت، مدل مو، حالت بدن یا حتی شیوه راه رفتن، احتمال میدهد آن فرد چه کسی است. اگر اطلاعات جدید با این پیشبینی مطابقت داشته باشد، چهره بهسرعت شناسایی میشود؛ اما اگر مغز متوجه تفاوت شود، بخشهای بیشتری از شبکههای پردازش بینایی فعال میشوند تا اطلاعات دوباره بررسی و هویت فرد بهدرستی تشخیص داده شود.
پژوهشگران میگویند این سازوکار باعث میشود انسان بتواند حتی با مشاهده اطلاعات ناقص یا مبهم، چهره افراد را با سرعت و دقت بالایی تشخیص دهد. همچنین بررسی عملکرد این شبکههای عصبی میتواند به شناخت بهتر اختلالاتی مانند ناتوانی در تشخیص چهره، اوتیسم و برخی بیماریهای عصبی کمک کند و زمینه را برای توسعه روشهای تشخیصی و درمانی جدید فراهم سازد.
