داوود رنگی در پاسخ به این پرسش«اگر محدودیتهای تجاری، اختلال در حملونقل دریایی و فشارهای ناشی از محاصره اقتصادی تداوم پیدا کند، در افقهای سهماهه، ششماهه و بیش از یک سال چه پیامدهایی برای تجارت خارجی، تأمین مواد اولیه، صادرات و واردات ایران قابل انتظار است؟» گفت: اگر همین الان محدودیتهای وارداتی ما سفت و سخت شود، ما به اندازه ۳ تا ۴ ماه ذخیره کافی در انبارهای داخل کشور داریم. منتها مسئله اینجاست که وقتی این موضوع به صورت عمومی به آگاهی مردم میرسد یا مردم آگاه میشوند که چنین محدودیتی یا چنین تحریمی اعمال شده و امکان ورود کالا نیست، مصرفکننده شروع به خرید بیش از نیاز روزانه یا ماهانه خود میکند و قیمت کالاها را بالا میبرد. اینکه ما فکر کنیم میتوانیم از مسیرهای دیگری به جز بندر امام خمینی (ره)، کالای مورد نیاز کشور و به خصوص کالاهای اساسی را تأمین کنیم، این امر شدنی نیست.
بیشتر بخوانید: رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین: محاصره دریایی از جنگ هم بدتر است و باید بشکند؛ با گفتگو، خواهش، تهدید یا حتی با جنگی دوباره/ با ادامه محاصره، کار کشور میخوابد/ کل تجارت خارجی ما ۱۰۰ میلیارد دلار در سال است و افزودن هزینه ۲۰ میلیاردی در آن، کل این پروسه را به تعطیلی خواهد کشید
نایبرئیس کمیسیون مدیریت واردات اتاق بازرگانی میگوید: اگر همین الان محدودیتهای وارداتی ما سفت و سخت شود، ما به اندازه ۳ تا ۴ ماه ذخیره کافی در انبارهای داخل کشور داریم. منتها مسئله اینجاست که وقتی این موضوع به صورت عمومی به آگاهی مردم میرسد یا مردم آگاه میشوند که چنین محدودیتی یا چنین تحریمی اعمال شده و امکان ورود کالا نیست، مصرفکننده شروع به خرید بیش از نیاز روزانه یا ماهانه خود میکند و قیمت کالاها را بالا میبرد.
رنگی افزود: دروازههای گمرکی ما، چه در مرزهای شرقی و چه در مرزهای غربی، آمادگی و توان ورود این حجم از کالا را ندارند؛ چرا که نیاز کشور برای کالاهای اساسی و نهادهها چیزی در حدود ۲۳ میلیون تن در سال است. مضاف بر این، اخیراً بنادر شمالی ما نیز به دلیل حملاتی که اوکراین به کشتیهای حامل کالا به مقصد ایران انجام داده است، دیگر مسیر امنی محسوب نمیشود.
این عضو اتاق ایران گفت: بنده فکر نمیکنم که ما در یک محاصره شدید دریایی، توان مقابله بیش از سه ماه را داشته باشیم و این به معنی ایجاد کمبود کالا در کشور، به ویژه در حوزه مواد غذایی خواهد بود.
او ادامه داد: کشاورزی ما توان پوشش این حجم از نیاز کشور را ندارد؛ به این معنی که تولیدات کشاورزی ما در حدی نیست که در وضعیت فعلی و با همین مصرف فعلی، بتواند کالاهای ضروری ما از جمله گندم، جو و ذرت را تأمین کند. ما به شدت وابسته به واردات کالا از خارج از کشور هستیم و مسائل آب و هوایی، اقلیم و خشکسالی نیز این وابستگی را تشدید کرده است.
