مجتمع مسکونی «آئول»، اثر معماران ب. ورونین، ل. آندریوا، ی. راتوشنی، و. لپشوف و و. وی، در سال ۱۹۸۶ در آلماتی قزاقستان ساخته شد.
این پروژه یکی از شاخص ترین نمونه های معماری اواخر دوران شوروی در آسیای مرکزی به حساب می آید و به خاطر فرم غیرمتعارف و زبان حجمی خاص خود شناخته می شود. طراحی مجموعه از سکونتگاه های سنتی و ساختار های قبیله ای الهام گرفته و نام «آئول» نیز به معنی روستا یا سکونتگاه سنتی در فرهنگ قزاق است.
فرم پلکانی و توده گذاری فشرده ساختمان باعث شده حجم پروژه حالتی شبیه یک سازه تدافعی یا زیستگاه صخره ای پیدا کند. در نمای ساختمان استفاده گسترده از بتن اکسپوز و هندسه مدولار دیده می شود که آن را به جریان بروتالیسم شوروی نزدیک می کند. در عین حال پروژه تلاش دارد با اقلیم و شرایط زندگی جمعی در آلماتی نیز هماهنگ باشد.
