کارمن خیمنز، سالها پیش با ادعای آسیب چشمی، خود را نابینا معرفی کرده بود. بر اساس گزارش های محلی، دوستان، همسایه ها و حتی اعضای خانوادهاش با این باور که او نابیناست، دههها با او رفتار کردند. اما پس از مدتی، برخی واکنش های بصری و حرکت های بیش از حد طبیعی او باعث ایجاد شک و تردید شد.
او بعدها اعتراف کرد که تظاهر به نابینایی، راهی برای فرار از سلام و احوالپرسی ها، گفتگوهای ناخوشایند و توقعات روزمره اجتماعی بوده است؛ چیزهایی که برایش خسته کننده بودند.
این داستان در فضای مجازی واکنش های گستردهای به همراه داشت. گروهی این رفتار را فریبکارانه خواندند و برخی دیگر با شوخی گفتند که «اضطراب اجتماعی رسماً از حد گذشته است!»
