محدودیتهای انرژی در سالهای اخیر، بیش از هر چیز صنایع بزرگ خوزستان را هدف قرار داده است. در نگاه نخست، شاید کاهش برق یک کارخانه تنها به معنای افت تولید همان واحد صنعتی باشد، اما واقعیت بسیار فراتر از این است. برای مثال، فولاد خوزستان تنها یک تولیدکننده شمش فولاد نیست؛ این شرکت یکی از مهمترین تأمینکنندگان مواد اولیه صنایع نوردی، تولیدکنندگان مقاطع فولادی و دهها واحد صنعتی در داخل و خارج استان است. هر وقفه در تولید این مجموعه، زنجیرهای از پیامدها را به دنبال دارد؛ از کاهش فعالیت صنایع پاییندستی و پیمانکاران گرفته تا کاهش حملونقل، افت صادرات، کاهش درآمد ارزی و در نهایت تأثیر بر اشتغال و معیشت مردم. این همان ویژگی اقتصادهای صنعتی است که در آن، آسیب به یک حلقه، کل زنجیره را تحت تأثیر قرار میدهد.
از سوی دیگر، خوزستان تنها یک قطب صنعتی نیست؛ یکی از مهمترین پایههای اقتصاد ملی نیز به شمار میرود. نفت، گاز، پتروشیمی، فولاد، بنادر و تولید برق، همگی در این استان متمرکز شدهاند. به همین دلیل، محدودیت بر صنایع خوزستان، صرفاً محدودیت بر اقتصاد یک استان نیست؛ کاهش ظرفیت یکی از مهمترین موتورهای رشد اقتصاد ایران است. این واقعیت، پس از حملات اخیر دشمن به زیرساختهای صنعتی استان، اهمیت بیشتری پیدا کرده است؛ زیرا دشمن نیز بهخوبی دریافته است که آسیب به صنایع خوزستان، آسیب به اقتصاد ملی است.
از این رو، انتظار میرود وزارت نیرو در سیاستهای تخصیص و مدیریت برق، جایگاه ویژه خوزستان را با نگاهی توسعهمحور مورد بازنگری قرار دهد. مدیریت ناترازی انرژی ضرورتی اجتنابناپذیر است، اما نحوه مدیریت آن نیز به همان اندازه اهمیت دارد. در استانی که اقتصاد آن با صنایع بزرگ و راهبردی پیوند خورده است، کاهش سهم برق صنعت، تنها کاهش مصرف انرژی نیست؛ کاهش تولید، اشتغال، صادرات و درآمد هزاران خانوار است. تدبیر آن است که در طراحی سیاستهای انرژی، ظرفیتهای بالفعل و بالقوه خوزستان، نقش این استان در اقتصاد ملی و وابستگی معیشت مردم به استمرار فعالیت صنایع، بهعنوان یکی از مهمترین معیارهای تصمیمگیری مورد توجه قرار گیرد. حمایت از صنعت خوزستان، در نهایت حمایت از اقتصاد ایران و سفره مردم است.
