به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
یزدانی سال‌ها در وزن پایین‌تر با دیوید تیلور درگیر بود و بارها مقابل این رقیب آمریکایی شکست خورد. حالا با تغییر وزن هم قرار نیست صرفاً با یک جابه‌جایی، همه‌چیز از نو ساخته شود. حضور در وزن بالاتر، چالش‌های تازه‌ای به همراه دارد و اگر قرار باشد همان داستان گذشته تکرار شود، دیگر نمی‌توان فقط به افتخارات قبلی دل خوش کرد.
این کشتی‌گیر که در انتخابی تیم ملی با حرف‌وحدیث فراوان دوبنده تیم ملی را از آن خود کرده بود حالا نشان داد که در یک وزن بالاتر هم نمی‌تواند درخشش سابق ر داشته باشد.
البته هیچ‌کس نمی‌تواند مدال‌ها و افتخارات یزدانی را نادیده بگیرد، اما ورزش حرفه‌ای با خاطرات قهرمانی اداره نمی‌شود. آنچه روی تشک اهمیت دارد، آمادگی امروز است، نه افتخارات دیروز. قهرمان بزرگ هم اگر نتواند خودش را با شرایط جدید وفق دهد، باید درباره ادامه مسیرش تصمیمی واقع‌بینانه بگیرد.
اینجا باید به حرف هادی عامل هم برگردیم. بعد از شکست آرش یوشیدا مقابل امیرعلی آذرپیرا در فینال بازی‌های آسیایی ناگویا، گزارشگر باسابقه کشتی با اشاره به خستگی یوشیدا گفته بود: «حالا ببینید تو جهانی با حسن چکار می‌کنه، با همین خستگیش!» جمله‌ای که نوک پیکان انتقادات را به سمت گزارشگر تیز کرد ولی حالا می‌توان دید که حرف او درست بوده. یوشیدا با همان خستگی شیرشاه ایرانی را در ثانیه آخر به خاک و خون کشید.
شاید زمان آن رسیده که یزدانی به جای اصرار بر ادامه حضور در بالاترین سطح، شرایطش را صادقانه ارزیابی کند. کنار رفتن در زمان مناسب، شکست نیست. اتفاقاً گاهی قهرمان بودن یعنی بدانی چه زمانی باید میدان را برای جوان‌ترها باز کنی؛ همان‌هایی که برای رسیدن به فرصت‌های بزرگ، سال‌ها تلاش کرده‌اند.
کشتی ایران به یزدانی بدهکار نیست و یزدانی هم برای همیشه در تاریخ این رشته جایگاه خودش را دارد. اما هیچ نام بزرگی نباید فراتر از رقابت و شایستگی قرار بگیرد. اگر دوران اوج به پایان رسیده باشد، پذیرفتن این واقعیت می‌تواند محترمانه‌تر از ادامه مسیری باشد که نتیجه‌اش چیزی جز تکرار ناکامی‌ها نیست.
قهرمانان بزرگ با مدال‌هایشان ماندگار می‌شوند، اما گاهی با زمان خداحافظی‌شان هم بزرگی خود را ثابت می‌کنند.
