به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
او با اشاره به واکنش جمعی نمایندگان ۷۷ کشور به حضور بنیامین نتانیاهو، این اقدام را نشانهای از انزوای رویکردهای جنگطلبانه دانست و تأکید کرد ایران باید از چنین فضایی برای تقویت دیپلماسی عمومی، پیگیری حقوق خود و جلب حمایت کشورهای مخالف یکجانبهگرایی و زبان زور استفاده کند.
امام تأکید کرده است: «تابآوری ملت نباید به فرسایش کشور تبدیل شود.»
«نیویورک تمام شد؛ آزمون تهران آغاز شد.» آزمونی برای اینکه مواضع اعلامشده به اقدام عملی تبدیل شود، دولت برای گفتوگو از اختیار لازم برخوردار باشد، نهادهای مسئول از ارسال پیامهای متعارض پرهیز کنند و تابآوری مردم سرانجام در امنیت پایدار، کاهش فشارها و بهبود زندگی آنان دیده شود.
متن این یادداشت در پی می آید:
ســخنرانی رئیس جمهور در مجمع عمومی ســازمان ملل فرصتی مهم برای دفاع از حقوق و منافع ملی ایران، تبیین مواضع کشــور و گشودن مسیر گفتوگو و دیپلماسی بود.
تأکید بر ایســتادگی در برابر فشــار، رد زبــان زور و اعالم آمادگی برای گفت و گو نشــان داد که دفاع از حقوق ملی و استفاده از ظرفیت دیپلماسی، دو مسیر متعارض نیستند.
واکنــش نماینــدگان ۷۷ کشــور به حضــور بنیامین نتانیاهــو و ترک صحن مجمــع عمومی ســازمان ملل، نشــانه ای قابل تأمل از انزوای رویکردهای جنگ طلبانه و سیاست های اشغالگرانه در افکار عمومی جهان بود. این اقدام جمعی نشــان داد که جامعه جهانی، دســت کم در سطح سیاسی و نمادین نســبت به تداوم خشونت، نقض حقوق ملت ها و بی اعتنایی به قواعد بین المللی بی تفاوت نیست.
ایران بایــد از چنین فضایی بــرای تبیین مواضع خود، تقویت دیپلماسی عمومی و جلب حمایت کشورهایی که با یکجانبه گرایی و زبان زور مخالفند، اســتفاده کند. البته بهره گیری از این فرصت نیازمنــد ابتکار دیپلماتیک، پیام واحد و پرهیز از اقداماتی اســت که امکان شــکل گیری اجماع جهانی علیه سیاست های جنگ طلبانه را تضعیف کند.
تریبون سازمان ملل پایان مسیر نیست؛ آغاز یک آزمون دشوار است. اکنون پرسش اصلی این است که آیا میتوان تاب آوری ملت و قدرت دفاعی را به دستاوردی سیاسی و دیپلماتیک تبدیل کرد یا همچنان باید هزینه های استمرار تنش و فرسایش کشور را پرداخت؟
تاب آوری ملت نباید به فرسایش کشور تبدیل شود دفاع از کشــور، حفاظــت از مردم و صیانــت از تمامیت ارضی، حقی انکارناپذیر اســت؛ اما دفاع مشروع را نباید با تشــدید و گســترش مخاصمه یکسان دانســت. توان دفاعی هنگامــی در خدمت منافع ملی قرار می گیرد که به بازدارندگی و حفاظت از امنیت کشــور کمک کند و مانع تحمیل جنگ و ناامنی بیشتر بر مردم شود. در شــرایطی که اســتمرار درگیری ها خطر گســترش بحران در منطقه را افزایش داده اســت، استفاده از ظرفیت سازمان ملل، کشورهای منطقه و سازوکارهای حقوقی و دیپلماتیک ضرورتی جدی اســت. هدف باید مهار تنش، صیانت از حقوق ملت ها و فراهم کردن زمینه گفتوگوهای برابر و نتیجه بخش باشد. اختیار دولت، شرط دیپلماسی اما تبدیل مواضع سیاسی به دستاورد عملی فقط به ظرفیت دیپلماسی وابسته نیست؛ مســئله اختیار و مسئولیت نیز در میان است. دیپلماســی زمانی می تواند به نتیجه برسد که مذاکره کننده از اختیار و پشــتوانه لازم برخوردار باشد. اگر دولت مسئول پیشبرد مذاکره و تأمین منافع ملی است، سایر نهادهای مســئول نیز نمی توانند نسبت به پیامدهای سیاست خارجی خود را بیمسئولیت بدانند. سیاســت خارجی نمی توانــد همزمان چنــد صدای متعارض داشــته باشد و انتظار داشــت، طرف مقابل پیام واحــدی از ایران دریافــت کند. مــوازی کاری، پیامهای متناقض و اقداماتی که مسیر گفتوگو را تضعیف می کند، در نهایت از قدرت چانهزنی کشور می کاهد. اگر دولت مسئول نتیجه مذاکره است باید از اختیار الزم برای پیشــبرد آن نیز برخوردار باشد؛ و اگر اختیار در جای دیگری است، مســئولیت پیامدهای تصمیم ها را نمی توان ً بر دوش دولت گذاشــت. حمایت از دیپلماسی نیز صرفًا نباید به تعارف های سیاسی یا بیانیه های کلی محدود شود. این حمایت بایــد در عمل، در هماهنگی نهادها، پرهیز از اقدامات تنشزا و فراهم کردن امکان پیگیری مؤثر حقوق و منافع ملی دیده شود.
پشتوانه داخلی سیاست خارجی در کنار اختیار دولت و هماهنگی نهادی، مسئله مهم دیگری نیز وجود دارد: انسجام ملی. قدرت کشور تنها به توان نظامی و ابزارهای دیپلماتیک محدود نیست. اعتماد عمومی، همراهی مردم و احساس مشارکت آنان در سرنوشت کشور نیز از ارکان قدرت ملی است. انســجام ملی با یکدست ســازی جامعه، حذف صداهای منتقد یا نادیده گرفتن مطالبات مردم بهدست نمی آید. انسجام محصول به رســمیت شناختن تکثر، شــنیدن نقدها، رعایت حقوق شــهروندان و ایجاد اعتماد میان جامعه و تصمیم گیران است. دفــاع از منافع ملی، نه متعلق به یک دولت اســت و نه در انحصار یک جریان سیاســی. این مسئولیتی ملی و مشترک اســت که تحقــق آن به همراهــی همه نیروهای سیاســی و اجتماعی کشــور نیاز دارد. هــر اندازه فاصله میــان مردم و تصمیم گیران کاهش یابد، پشــتوانه اجتماعی کشور در عرصه خارجی نیز افزایش خواهد یافت. نمی توان در بیرون از مرزها خواهان احتــرام به حقوق ملت ایران بود اما در داخل، صدای بخش هایی از همین ملت را نادیده گرفت. آزمون تهران اکنون زمان تبدیــل مواضع اعلام شــده در نیویورک به اقدام عملی است؛ استفاده مؤثر از ظرفیت سازمان ملل و کشورهای منطقه، بهره گیری از فضای ایجاد شــده در پی واکنش جمعی کشــورها به سیاســت های نتانیاهو، پیگیری حقوق ایران از مجــاری حقوقی و بین المللی، جلوگیری از اقدامات تنش زا و فراهم کردن زمینه گفتوگوهای برابر، مستقیم و نتیجه بخش. مذاکره نه تســلیم اســت و نه تضمین موفقیت؛ همان گونه که مقاومت نیز بدون راهبرد سیاســی و دیپلماتیک به تنهایی تضمین کننده امنیت پایدار نیســت. توان دفاعی و دیپلماسی باید مکمل یکدیگر باشــند؛ یکی برای بازدارندگی و حفاظت از کشور و دیگری برای کاهش تنش، حلوفصل اختالفات و فراهم کردن زمینه صلح پایدار. آزمون واقعی اکنون این اســت که آیا اراده اعالم شده برای گفتوگو از اختیار و حمایت الزم برخوردار خواهد شــد؟ آیا نهادهای مســئول از موازی کاری و ارسال پیام های متعارض پرهیز خواهند کرد؟ و آیا انســجام ملی از یک شعار سیاسی به واقعیتی مبتنی بر اعتماد، مشــارکت و احترام به حقوق مردم تبدیل خواهد شد؟ مردم ایران هزینه های ســنگین تهدیــد، تحریم و جنگ را پرداخته اند. اکنون حق دارند، نتیجه تاب آوری خود را در امنیت پایدار، کاهش فشــارها و بهبود زندگی شان ببینند. مسئولیت تصمیم گیران فقط ایســتادگی در برابر فشــار خارجی نیست؛ مســئولیت اصلی، تبدیل این ایستادگی به دستاوردی ملموس برای مردم و پاسخگویی در برابر پیامدهای تصمیم هاست.
