به گزارش خبرفوری، گزارشی از روزنامه «واشنگتنپست» نشان میدهد که الگوی سنتی انتخاب سفیران آمریکا در دولت ترامپ دستخوش تغییر قابلتوجهی شده و وفاداری سیاسی در بسیاری از موارد بر تجربه دیپلماتیک اولویت پیدا کرده است.
بر اساس این گزارش، از میان ۱۰۲ نامزد معرفیشده برای سفارتخانههای آمریکا، حدود ۹۰ درصد را افرادی تشکیل میدهند که سابقه فعالیت حرفهای در دستگاه دیپلماسی ندارند و به عنوان انتصابات سیاسی شناخته میشوند. این میزان با رویه دولتهای پیشین تفاوت چشمگیری دارد؛ چرا که در دورههای گذشته، بیش از نیمی از سفیران آمریکا از میان دیپلماتهای حرفهای و اعضای باسابقه وزارت خارجه انتخاب میشدند.
تغییر معیارهای سنتی
سفیران آمریکا معمولا یکی از مهمترین حلقههای ارتباطی واشنگتن با دولتهای خارجی محسوب میشوند و تجربه در حوزه سیاست خارجی، شناخت مناسبات بینالمللی و سابقه کار دیپلماتیک از جمله معیارهای سنتی برای تصدی این سمت بوده است.
بیشتر بخوانید:
ترامپ سی سال با این زن دوست بود، حالا به او فحش میدهد | جنین پیرو کیست؟
جنجال بر سر تصویر تازه ترامپ | سرباز صفری که ژنرال شد | توهین به تاریخ نظامی آمریکا!
ترامپ در حمله به رسانهها، ناخواسته یک افشای محرمانه را تأیید کرد! | پایانِ ماه عسلِ اطلاعاتی
حال جو بایدن وخیم شد | پسرش میگوید سرطان به استخوان رسید
اما روند انتصابات در دولت ترامپ نشان میدهد که معیارهای دیگری نیز اهمیت فزایندهای پیدا کردهاند. نزدیکی سیاسی به رئیسجمهور، حمایت از برنامههای او و سابقه فعالیت در جریان سیاسی جمهوریخواه از جمله ویژگیهایی است که در میان بسیاری از نامزدهای معرفیشده به چشم میخورد.
این تغییر در حالی رخ داده که شبکه دیپلماتیک آمریکا با کمبود سفیر مواجه است. بیش از ۱۰۰ نمایندگی دیپلماتیک ایالات متحده همچنان بدون سفیر تأییدشده فعالیت میکنند؛ وضعیتی که میتواند بر توانایی واشنگتن برای پیشبرد سیاست خارجی خود در کشورهای مختلف تأثیر بگذارد.
نقش پول در انتصابات
یکی از بخشهای بحثبرانگیز این روند، ارتباط میان حمایت مالی از جریان سیاسی ترامپ و نامزدی برای پستهای دیپلماتیک است. بر اساس گزارش واشنگتنپست، نامزدهای غیردیپلمات از سال ۲۰۲۳ در مجموع حدود ۳۵ میلیون دلار به کمیتههای سیاسی همسو با ترامپ کمک کردهاند؛ رقمی که بیش از دو برابر میزان کمکهای مشابه در دورههای پیشین ارزیابی شده است.
این آمار پرسشهایی درباره نقش کمکهای مالی سیاسی در فرآیند انتخاب سفیران مطرح کرده است. منتقدان چنین رویکردی را نشانهای از سیاسیتر شدن دستگاه دیپلماسی آمریکا میدانند و معتقدند انتخاب سفیر باید بیش از هر چیز بر پایه تخصص، تجربه و توانایی فرد برای نمایندگی منافع ایالات متحده در خارج از کشور انجام شود.
در مقابل، حامیان ترامپ میتوانند استدلال کنند که رئیسجمهور باید بتواند افرادی را که به سیاستهای او اعتماد دارند و برنامههای دولتش را بهطور کامل اجرا میکنند، در سمتهای کلیدی منصوب کند.
دیپلماسی در سایه وفاداری
افزایش سهم منصوبان سیاسی، در نهایت یک پرسش اساسی را درباره آینده دستگاه دیپلماسی آمریکا مطرح میکند: آیا سفیران بیش از گذشته نماینده دولت مستقر هستند یا نماینده ساختار حرفهای و بلندمدت سیاست خارجی آمریکا؟
روند فعلی نشان میدهد که در دولت ترامپ، پاسخ به این پرسش بیش از گذشته به سمت گزینه نخست متمایل شده است؛ تغییری که میتواند تأثیرات خود را نهتنها بر ترکیب وزارت خارجه، بلکه بر نحوه اجرای سیاست خارجی آمریکا در سالهای آینده نیز نشان دهد.
