ایران بهشت قاچاقچیان فیک؛ برند‌های اصل در بازار وجود ندارند/ آنچه می‌بینید جنس چینی‌ های کپی است

به گزارش خبر فوری، بیشتر ما دوست داریم از برندهای اصل دنیا، لباس، لوازم ورزشی، ادکلن، لوازم آرایشی، محصولات الکترونیکی، لوزام خانگی و کیف و کفش داشته باشیم. اما آیا می‌توان کارت بانکی را در جیب گذاشت به یک مغازۀ لوکس سر زد و یکی از اینها را خرید کرد؟

خبر فوری با بررسی بازار و صحبت با فروشنده‌ها و کارشناسان این مسئله را بررسی کرده است. یافته‌های ما نشان می‌دهد بیشتر اجناس بازار ورای همه تبلیغات شیک و پیک پیرامون آن، اصل نیستند و نمی‌توان به اصالت آن اطمینان داشت. اما این اشتهای وصف ناشدنی برای برند پوشی دست بازار را برای انواع تخلفات باز گذاشته است.

اذعان فروشنده‌ها به دوخت لباس ترک در ایران

ایرانی‌ها در سال‌های اخیر روز به روز، ماه به ماه و سال به سال با کاهش قدرت خرید مواجه شده‌اند. زمانی قادر بودند به سادگی به کشورهای دیگر سفر کرده و برای خودشان لباس و لوازم برندهای مطرح را تهیه کنند. زمانی نه چندان دور بخشی از تأمین البسه به این شکل انجام می‌شد که فردی که نه تاجر بود و نه می‌دانست اتاق بازرگانی به کجا می‌گویند، چمدان چمدان از کشورهای مختلف لباس می‌آورد و به در و دیوار مغازه‌اش آویزان می‌کرد. همه این اجناس اصل بود و مشتری هم راضی از خرید خود. اما این روزها وضعیت فرق کرده است.

بعد از صعود نرخ ارز و کاهش ارزش پول ایران، تجار و دلالان و قاچاقچیان از حربه‌های جدیدی استفاده کردند تا تقاضای بازار را زنده و عطش خرید را پویا نگه دارند.

یکی از فروشنده‌های لباس ترک می‌گوید: شاید پارچه این لباس‌ها از ترکیه بیاید اما دوخت آن عملاً در ایران انجام می‌شود. البته این روزها حتی پارچه هم از ترکیه تأمین نمی‌شود و از جاهای دیگر می‌آید. چرا که هزینه تمام شده آن، قیمت نهایی لباس را سرسام آور می‌کند و کسی حاضر نیست مثلاً برای یک تیشرت ۶۰ میلیون تومان پول بپردازد.

 شاید پارچه این لباس‌ها از ترکیه بیاید اما دوخت آن عملاً در ایران انجام می‌شود. البته این روزها حتی پارچه هم از ترکیه تأمین نمی‌شود و از جاهای دیگر می‌آید

فروشنده دیگری که مدعی فروش ادکلن‌های برند است، وقتی در مورد کیفیت کالاهایش از وی سوال کردم، گفت: خانم شما دارید ۳۰۰ میلیون برای یک ادکلن بدهید؟

در مقایسه ادکلنی که می‌فروخت با تصاویر نمونه واقعی آن از همان برند هم مشاهده کردم که این نامگذاری‌ها همه ساختگی است و به عنوان مثال شنلی که در مترو هم فروخته می‌شود، شنل نیست.

اما چرا با وجود اینکه ما ایرانی‌ها می‌دانیم این اجناس فیک است آن را می‌خریم و چرا برندهای خارجی در ایران حضور نمی‌یابند در حالی که ایرانی جماعت علاقه خود را به استفاده از اجناس آن‌ها نشان می‌دهد.

به سراغ یکی از کارشناسان اقتصادی رفتم تا پشت پرده‌های این موضوع عیان شود. از قضا به نظر می‌رسد نه مقوله تحریم و نه مسائل سیاسی خیلی دخیل نیست. بلکه سودآفرینی که در فرایند فروش جنس قاچاق و فیک اتفاق می‌افتد ما ایرانی‌ها را به اجناس دست چندم بازارهای دنیا عادت داده است و کافی است یک مارک زارا روی لباسمان باشد تا فریب بخوریم و به دیگران هم پزش را بدهیم.

بیشتر بخوانید: بازار تهران در قبضه تیشرت بنگال/ فیک هم باشد مردم می‌خرند

استاد دانشگاه و کارشناس اقتصادی در این خصوص به خبر فوری گفت: اساساً ما هیچ برند خارجی در ایران نداریم و نمونه‌هایی که در فروشگاه‌ها تصور می‌شود برندهای اصل است در واقع اصل نیست. کافی است یک مقایسه قیمت انجام دهید تا مشخص شود که در بخش لوازم آرایشی و بهداشتی، پوشاک و حتی لوازم خانگی ما برند اصلی در بازار نداریم.

آلبرت بغزیان افزود: بعد از انقلاب به دلیل شرایط فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی هیچ کدام از برندهای معروف دنیا در ایران حضور نداشتند و آنچه در بازار می‌بینیم اصل نیست. بخشی از این محصولات از امارات وارد می‌شود، ریمارک می‌شود و اسامی ‌برندهای معروف روی محصولات چسابنده شده و در ایران به فروش می‌رسد.

کپی رایت نداریم، نمی‌توانند از ما شکایت کنند

وی با بیان اینکه چین بخش عمده از این برندهای به اصلاح معروف را‌ های کپی کرده و به بازار ایران می‌فرستد، ادامه داد: قیمت اصلی برندها چندین برابر آن چیزی است که ما در ایران به عنوان مثال برای کفش نایکی یا پوشاک ورساچه می‌پردازیم. تجار ما در چین به صورت فله‌ای سفارش می‌دهند و چون در کشور ما مقوله کپی رایت رسمیت ندارد، آن برند خارجی نیز نمی‌تواند از کپی کردن اجناسش شکایت کند. و حتی شاید از تکرار نام برندش و توجه مشتری ایرانی به آن خرسند هم باشد.

تجار ما در چین به صورت فله‌ای سفارش می‌دهند و چون در کشور ما مقوله کپی رایت رسمیت ندارد، آن برند خارجی نیز نمی‌تواند از کپی کردن اجناسش شکایت کند

به گفته کارشناس اقتصادی نهادی که باید اورجینال بودن این کالاها را بررسی کند یعنی گمرک ایران، عملاً در این زمینه کوتاهی می‌کند و حتماً دست‌هایی در کار است که اجازه می‌دهند این میزان جنس فیک به نام برندهای معروف دنیا به بازار ایران راه یابد.

بغزیان تاکید کرد: از طرفی کاهش قدرت خرید مردم هم به این مسئله دامن زده است. من ایرانی که حقوق ماهانه ۴۰۰ دلار دارم نمی‌توانم هزار دلار برای یک کفش نایکی هزینه کنم. ایرانی‌ها از گذشته با اجناس خارجی زودتر از همسایه‌های خود آشنا شدند. قبل از انقلاب که درآمد ملی بالا بود، بازار ایران مملو از اجناس خارجی اصیل و نه فیک بود اما امروز قدرت خرید آن را ندارد. به همین دلیل تجار می‌روند در چین ‌های کپی به صورت فله‌ای سفارش می‌دهند و وارد بازار می‌کنند.

وی با ذکر مثالی به محصولات جانبی موبایل اشاره کرد که حتی با قیمت‌های نازل در مترو به فروش می‌رسد در حالی که خود موبایل گران است و هر روز با رشد قیمت قابل توجه همراه است.

دولت بازار برندها را رها کرده است

کارشناس اقتصادی همچنین به نیاز روانی مصرف کننده برای داشتن جنس اصل اشاره کرد و افزود: اینکه مردم دوست دارند از برندهای مطرح لوازم و وسایلی داشته باشند اما قدرت خرید ندارند موجب شده تا اجناس چینی فیک بازار را پر کند.

بیشتر بخوانید: ارز برای دارو نیست، اما بعضی چهره‌ها می‌خواهند واردات لوازم خانگی را آزاد کنند! / به نام برندهای کره‌ای، به کام اجناس بی‌کیفیت ته‌لنجی!

بغزیان معتقد است در وضعیت فعلی دغدغه دولت و حکومت ساماندهی به این مسئله نیست. تا زمانی که نرخ ارز چنین وضعیتی دارد فقط خانواده‌های بسیار مرفه هستند که می‌توانند از مغازه‌های لاکچری و عجیب و غریب در تهران، اجناس برندهای خارجی را بخرند و مابقی مردم به اجناس فیک و چینی روی می‌آورند.

وی افزود: این وظیفه وزارت صمت و گمرک است که به کیفیت کالاها و مقوله کیفیت بهداشتی آن نظارت داشته باشد اما وقتی می‌گویند ۳۵ میلیارد دلار قاچاق کالا داریم، این قاچاق همین کالاهایی است که به اسم کالای برند به مردم فروخته می‌شود.در واقع به دلیل گرانی، تقاضا برای خرید کالای ارزان حتی اگر فیک باشد وجود دارد و دولت هم گویی این وضعیت را رها کرده و علاقه‌ای به تغییر آن ندارد.

وقتی می‌گویند ۳۵ میلیارد دلار قاچاق کالا داریم، این قاچاق همین کالاهایی است که به اسم کالای برند به مردم فروخته می‌شود.در واقع به دلیل گرانی، تقاضا برای خرید کالای ارزان حتی اگر فیک باشد وجود دارد و دولت هم گویی این وضعیت را رها کرده و علاقه‌ای به تغییر آن ندارد

این روزها در مال‌های تهران فروشگاه‌هایی مدعی فروش انحصاری اجناس برندها هستند. می‌گویند نه تنها ‌های کپی نمی‌فروشند بلکه جنسشان اصل است. شاید حتی برای مشتری مرفه قیمت‌های قابل توجه هم پیشنهاد بدهند اما به خاطر داشته باشید اصالت این اجناس از سوی هیچ نهادی تایید نشده است. سری به وبسایت برندها بزنید و ببینید اگر مدیر یکی از آن‌ها اجناسش در ایران را ببینید به سادگی ما پوزخند می‌زند یا نه؟ به نظر می‌رسد در چنین شرایط اقتصادی که داریم، خرید آگاهانه چه از برندهای ایرانی و چه در ظاهر خارجی اما در واقع چینی بهترین گزینه برای ما ایرانی‌هاست.