به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
محمدزاده در این مصاحبه با اشاره به محدودیت‌های موجود در سینمای ایران اعلام کرد به دلیل سانسور تمایلی به اکران عمومی فیلمش در ایران ندارد و ترجیح می‌دهد آن را اثری شخصی بداند.
او در پاسخ به پرسشی درباره نمایش روابط عاطفی و سبک زندگی جوانان ایرانی خارج از چارچوب‌های رسمی جمهوری اسلامی گفت قصد داشته واقعیت زندگی جوانان و نسل زد را به تصویر بکشد؛ نسلی که به گفته او سبک زندگی و انتخاب‌های خاص خود را دارد.
این بازیگر همچنین مدعی شد زنان ایرانی طی حدود چهار سال گذشته عملاً حق انتخاب پوشش خود را به دست آورده‌اند و نمی‌توان این واقعیت اجتماعی را انکار کرد.
با این حال، فارغ از محتوای اظهارات محمدزاده، پاسخگویی او به اینترنشنال است. چگونه می‌توان از یک سو خود را حامی آرمان فلسطین معرفی کرد و از سوی دیگر، برای بازتاب دیدگاه‌های خود به رسانه‌ای مراجعه کرد که به‌عنوان بازوی رسانه‌ای فارسی زبان اسرائیل شناخته می‌شود؟
پرسش اصلی این است که آیا مواضع سیاسی و ادعاهای همبستگی با ملت فلسطین، صرفاً در سطح شعار و اظهارنظر باقی می‌مانند یا در انتخاب تریبون و نحوه مواجهه با رسانه‌ها نیز باید بازتاب داشته باشند؟
نوید محمدزاده با نخستین تجربه کارگردانی خود، فیلم «واقعاً آدم خاصی نیستم»، در سی‌ونهمین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو حضور دارد.
