به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
کانورسیشن، جیجی فاستر — آیا بهتر است در ازای تمیزکاری یا مرتبکردن خانه به بچههایمان پولی بدهیم؟ آیا با این کار مادیگرا میشوند و کارهای خوب را دیگر بهخاطر خیربودنِ آن انجام نمیدهند؟ به عبارت دیگر، آیا تعیین پاداشهای مادی برای کارهای خوبِ کودکانمانْ انگیزۀ درونی و خودجوشِ آنها را برای مشارکت و کمکرسانی خاموش میکند؟ اقتصاددانان رفتاری دهههاست این پرسشها را میان گروههای سنی مختلف بررسی کردهاند، اما نتایج تحقیقات یکدست نیست و پاسخ قطعی وجود ندارد. برای درک بهتر این سازوکار در دنیای کودکان، بگذارید دو موقعیت رایج را بررسی کنیم.
الف) کارهای روزمره: فرض کنید برای انجام کارهای عادی مانند جمعکردن سفره یا چیدن میز (که نه دشوارند و نه چندان فرساینده) به کودکتان دستمزد بدهید. در چنین حالتی، این تصور در ذهن او شکل میگیرد که باید در قبال کارهایی که سایر اعضای خانواده رایگان انجامش میدهند پاداش بگیرد. این رویکرد، هنجار اجتماعیِ «همۀ ما در امور خانواده مشارکت میکنیم» را در باور او سست میکند و این پیام را منتقل میکند که «تنها در ازای دریافت پول کار کن».
ب) کارهای خاص: اگر پیشنهادِ کاری خاصتر را در ازای دستمزد به او بدهیم چه؟ مثلاً شستن خودرو یا کمک در رنگزدنِ دیوارها. این جنس کارها چالشبرانگیزترند؛ خیلیها بهطور معمول آنها را انجام نمیدهند و حتی در حالت عادی ممکن بود به فردی بیرون از خانه سپرده شوند. در این شرایط، پرداخت پول به کودک این پیام مثبت را میرساند که «این یک موقعیت فوقالعاده برای یادگیری مهارت جدید، کمک به اقتصاد خانواده و دریافت یک پاداشِ شایسته است».
پس جایگاه پول توجیبیِ ثابت کجاست؟ اگر از نظر مالی این امکان را دارید که مبلغی را بهصورت منظم به فرزندتان بدهید، نیازی نیست آن را حتماً به کارهای خانه مشروط کنید. این مقرری میتواند صرفاً بستری برای آموزش سواد مالی و مدیریت پول به کودک باشد. اگر هم پرداخت این مبلغِ هفتگی در توان خانواده نیست، کمک به کودک برای پیداکردن کارهای ساده و متناسب در محله یا نزد همسایگان راهحل فوقالعادهای است.
