حالا اما شرایط فرق کرده است. برای بخشی از جامعه، خرید نقدی دیگر یک انتخاب نیست؛ تبدیل به یک رؤیای دور شده و قسط، تنها راه رسیدن به سادهترین نیازهاست.
تلختر از همه این است که کمکم به زندگی نسیهای عادت میکنیم؛ امروز خرید میکنیم و هزینهاش را به ماهها و سالهای آینده حواله میدهیم. بدهی روی بدهی میآید و بخشی از درآمد آینده، پیشاپیش خرج شده است.
آدم هم دلش میگیرد و هم خشمگین میشود؛ وقتی میبیند فشار اقتصادی فقط سفرهها را کوچک نکرده، بلکه سبک زندگی مردم را هم تغییر داده است. وقتی برای خرید کالاهای معمولی باید حساب کرد چند قسط از حقوق ماههای آینده باقی میماند.
این آگهیهای قسطی فقط تبلیغ فروش کالا نیستند؛ میتوانند تصویری از جامعهای باشند که هر روز بیشتر با کاهش قدرت خرید دستوپنجه نرم میکند.
قرار نبود زندگی مردم به جایی برسد که برای تأمین نیازهای معمولی، آیندهشان را قسطبندی کنند.
