پژوهشگران احتمال می‌دهند انسان‌ها جمجمه حیوان را عمداً شکافته باشند تا به مغز آن دسترسی پیدا کنند؛ مغزی که می‌توانسته منبعی سرشار از مواد مغذی باشد. با این حال، این فرضیه هنوز قطعی نیست و محققان برای تأیید آن به بررسی‌های بیشتر و نتایج تاریخ‌گذاری رادیوکربنی بقایای تازه کشف‌شده نیاز دارند.
این کاوش به سرپرستی رافائل لابارکا از دانشگاه شیلی در منطقه اوهیگینس انجام شد. استخوان‌های گومفوتِر در وضعیت بسیار خوبی حفظ شده‌اند و در کنار آنها بقایای اسب، تعداد زیادی استخوان سوخته پرندگان و ابزارهای سنگی نیز پیدا شده است. مجموعه این یافته‌ها نشان می‌دهد انسان‌ها در پایان دوره پلیستوسن از طیف متنوعی از منابع جانوری اطراف دریاچه استفاده می‌کردند.
اهمیت محوطه تنها به این کشف محدود نمی‌شود. کاوش‌های پیشین در تاگوا تاگوا نیز شواهدی از حضور انسان و جانوران منقرض‌شده به دست داده بود. پژوهشگران معتقدند گروه‌های انسانی در آن دوره احتمالاً به شکل موقت و در فواصل مختلف به ساحل دریاچه بازمی‌گشتند تا از منابع فراوان آن بهره بگیرند، نه اینکه یک سکونتگاه دائمی در آنجا ایجاد کرده باشند.
گومفوتِرها که می‌توانستند چندین متر ارتفاع و چندین تن وزنشان داشته باشند، در دوره پلیستوسن در بخش‌هایی از شیلی زندگی می‌کردند. اگر بررسی‌های بیشتر تأیید کند که جمجمه این جانور عمداً به دست انسان‌ها شکسته شده است، این یافته می‌تواند شواهدی کم‌سابقه از نحوه بهره‌برداری انسان‌های بیش از ۱۲ هزار سال پیش از یکی از بزرگترین جانوران محیط زندگی‌شان ارائه کند.
