به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، چه زمانی تصمیم گرفتم تماشای پورنوگرافی را کنار بگذارم؟ شاید زمانی بود که گزارشی در نیویورک‌تایمز درباره سوءاستفاده و قاچاق جنسی در صنعت پورن خواندم؛ گزارشی که ابعاد هولناک برخی موارد سوءاستفاده از کودکان و قربانیان خشونت جنسی را مطرح می‌کرد. اما هیچ‌کدام از اینها دلیل اصلی تصمیم من نبود.
نیاز کاذب به تسکین
در حال حاضر، استدلال حقوقی برای ممنوعیت کامل پورنوگرافی وجود ندارد. در مقابل، صنعت پورن قربانیان زیادی دارد؛ از کودکانی که مورد سوءاستفاده قرار گرفته‌اند تا قربانیان تجاوز، افرادی که به اجبار وارد رابطه جنسی شده‌اند و کسانی که بدون رضایتشان از آنها فیلم گرفته شده یا با فناوری هوش مصنوعی به شکلی جعلی در چنین محتواهایی قرار گرفته‌اند.
از سوی دیگر، مدافعان پورنوگرافی معتقدند ممنوعیت آن می‌تواند به محدود شدن آزادی‌های فردی و جنسی منجر شود.
بیشتر بخوانید:
تماشای پورنوگرافی چه بر سر بر مغز می‌آورد؟
وقتی لباس‌ها ناپدید می‌شوند | زنان چگونه قربانی تصاویر جعلی جنسی می‌شوند؟
همه کارتل‌های مواد به دنبال یک زن بازیگر پورن! | زنی که ال‌منچو را فروخت که بود؟
اوکراین برای هزینه جنگ به درآمدزایی از پورنوگرافی روی آورد!
یکی از این دیدگاه‌ها را پائولا آلامیلو، هماهنگ‌کننده صحنه‌های صمیمی در سینما و تلویزیون، مطرح کرده است. او معتقد است پورنوگرافی می‌تواند در صورت وجود استانداردهای اخلاقی بالا و محدودیت دسترسی، حتی به ابزاری برای توانمندسازی زنان تبدیل شود!
مدل آلامیلو برای نویسنده قابل درک است، زیرا آنچه او توصیف می‌کند با بسیاری از محتوای رایج اینترنتی تفاوت دارد. اما نویسنده به این نتیجه رسیده که بخش بزرگی از پورنوگرافی اینترنتی، دست‌کم برای بسیاری از کاربران مرد، تنها درباره تحریک جنسی نیست. موضوع می‌تواند تسکین باشد؛ بی‌حس کردن خود در برابر فشارهای زندگی و حتی نوعی وابستگی.
فردی که به دنبال بی‌حسی یا فرار از واقعیت است، معمولا فرصت زیادی برای جست‌وجو و انتخاب محتوای پیچیده ندارد. او یک محرک سریع می‌خواهد؛ چند دقیقه فاصله گرفتن از زندگی.
اما همین چرخه می‌تواند ادامه پیدا کند. چند دقیقه به ساعت تبدیل می‌شود و ساعت‌ها ممکن است به روزها، ماه‌ها و حتی سال‌ها برسد.
نویسنده می‌گوید افرادی را می‌شناسد که در خفا اعتراف کرده‌اند مصرف پورنوگرافی برایشان به مسئله‌ای آزاردهنده تبدیل شده است؛ مسئله‌ای که بر نگاه آنها به زنان و روابط جنسی تأثیر گذاشته و حتی به زندگی مشترکشان آسیب زده است.
شرم؛ سوخت تنهایی
یکی از مهم‌ترین نکات این روایت، ارتباط میان پورنوگرافی، شرم و تنهایی است. بسیاری از مردانی که مصرف پورنوگرافی آنها به یک عادت آزاردهنده تبدیل شده، درباره آن صحبت نمی‌کنند. موضوع به یک راز تبدیل می‌شود و راز، به نوبه خود، احساس شرم را بیشتر می‌کند.
نویسنده معتقد است شرم و راز از مهم‌ترین عوامل تشدیدکننده تنهایی هستند. از نگاه او، صنعت پورنوگرافی به نیاز عمیق بسیاری از کاربران برای احساس ارتباط با دیگری دست می‌گذارد؛ حتی اگر این ارتباط در قالبی مجازی و مصنوعی شکل بگیرد.
او می‌نویسد بسیاری از مردانی که فیلم پورن می‌بینند، شاید بیش از هر چیز به دنبال فرار کوتاه‌مدت از تنهایی باشند؛ راهی برای احساس دیده‌شدن، لمس‌شدن و ارتباط برقرار کردن.
انتخابی برای بازگشت به ارتباط
با این حال، نویسنده تأکید می‌کند که انسان همچنان از قدرت انتخاب برخوردار است. تصمیم برای فاصله گرفتن از پورنوگرافی می‌تواند، از نگاه او، تصمیمی برای بازگشت به ارتباط واقعی باشد؛ ارتباط با شریک عاطفی، دوستان، خانواده، همکاران و در نهایت خود فرد.
او پس از دو سال نوشتن درباره تنهایی، در یکی از آخرین یادداشت‌های خود به این نتیجه می‌رسد که دلایل تنهایی بسیار متنوع‌اند و معمولا عوامل شخصی و اجتماعی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.
اما در موردی که او درباره آن نوشته، راه خروج را ساده می‌داند، هرچند اجرای آن آسان نیست: اگر پورنوگرافی به عاملی برای تنهایی تبدیل شده است، می‌توان به آن «نه» گفت.
از نگاه نویسنده، فاصله گرفتن از این چرخه می‌تواند فرصتی برای بازگشت به رابطه‌ای عمیق‌تر با دیگران و با خود باشد؛ راهی برای احساس دوباره تعلق داشتن.
