به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش روزنامه نیویورکتایمز، ترامپ سهشنبه شب، ساعاتی پس از دور تازه حملات آمریکا و پاسخ ایران، در شبکههای اجتماعی نوشت برایش اهمیتی ندارد که ایران توافقی را امضا کند و ادعاهای مضحک خود درباره «کنترل کامل تنگه هرمز» را تکرار کرد.
این اظهارات پس از ۲۴ ساعتی مطرح شد که در آن الگوی آشنای ترامپ در جنگ بار دیگر تکرار شد؛ از اعلام شکست نظامی و اقتصادی ایران گرفته تا تهدید به حملهای ویرانگر.
تا صبح چهارشنبه، ترامپ بار دیگر به شبکههای اجتماعی بازگشت و حتی پیشنهاد کرد تنگه هرمز به «تنگه ترامپ» تغییر نام داده شود!
برخی کارشناسان سیاست خارجی معتقدند دور تازه درگیریها واقعیتی را درباره نحوه مدیریت جنگ از سوی ترامپ آشکار کرده است: گزینههای او رو به پایان است.
متیو بارتلت، راهبردپرداز جمهوریخواه و منصوب سابق وزارت خارجه در نخستین دولت ترامپ گفت: «راهبرد، چه در سطح گفتاری و چه در سطح اقدام نظامی، به تکرار همان اقدامات قبلی تبدیل شده است. اینکه آمریکا تا این اندازه بدون برنامهای برای تعامل، پیروزی یا خروج از جنگ ظاهر شده، واقعاً شوکهکننده است.»
او بازگشت ترامپ به درخواست برای تغییر حکومت در ایران را نشانه نبود یک راهبرد واقعی دانست و گفت وقتی گزینهها به انتها میرسند، دوباره همان چرخه قبلی از ابتدا تکرار میشود.
رسانه آمریکایی مینویسد که با وجود لحن تهاجمی ترامپ، ایران نیز نشان داده است که همچنان ابزار فشار در اختیار دارد. ترامپ پیشبینی کرده بود جنگ ظرف چند هفته پایان مییابد، اما اکنون چشمانداز روشنی برای پایان آن دیده نمیشود.
به گزارش نیویورکتایمز، ایران نشان داده حتی با توان نظامی محدودتر نیز میتواند از طریق موقعیت خود در تنگه هرمز، اقتصاد جهانی را دچار اخلال کند.
فرومن گفت چالش اصلی برای آمریکا «جنگ نامتقارن» است؛ وضعیتی که در آن حتی اگر واشنگتن یکی از قدرتمندترین ارتشهای جهان را در اختیار داشته باشد، قدرتهای کوچکتر میتوانند با استفاده هوشمندانه از ظرفیتهای محدود خود، مانع تحقق کامل اهداف آمریکا شوند.
ترامپ در هفتههای اخیر همچنین تلاش کرده است از تمرکز صرف بر عملیات نظامی فاصله بگیرد و فشار اقتصادی بر ایران را افزایش دهد.
آمریکا با اعمال محاصره دریایی علیه بنادر ایران و افزایش تحریمها در پی تشدید فشار اقتصادی است. دولت ترامپ همچنین بر آنچه «روز پیروزی اقتصادی» خوانده شده حساب باز کرده است؛ کارزاری که هدف آن قطع آخرین مجاری اقتصادی باقیمانده برای ایران عنوان شده است.
این سیاست قرار است کشورهایی را که همچنان با ایران تجارت میکنند یا به تهران برای دور زدن تحریمهای آمریکا کمک میکنند، تحت فشار قرار دهد؛ از جمله چین و روسیه. با این حال، تحلیلگران بینالمللی اذعان کردهاند که این طرح با شکست مواجه خواهد شد زیرا متحدان ایران سازوکارهای مستقل خود را برای دور زدن تحریمها وضع کردهاند.
نیویورکتایمز نیز اذعان میکند که تاکنون نشانهای از تمایل این کشورها برای همراهی با خواسته واشنگتن دیده نمیشود. چین همچنان خریدار نفت ایران است و مواد خام و فناوری در اختیار تهران قرار میدهد که به اقتصاد و توان نظامی آن کمک میکند. ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه نیز این هفته اعلام کرده کشورش به حمایت از ایران و کمک به دفاع از منافع ملی آن ادامه خواهد داد.
در داخل آمریکا نیز ترامپ با هزینههای سیاسی جنگ، بهویژه آثار آن بر اقتصاد این کشور در آستانه انتخابات میاندورهای، مواجه است. با وجود تهدیدهای مکرر، او نسبت به ازسرگیری بمباران گسترده ایران تردید دارد.
خالد الجندی پژوهشگر ارشد برنامه غرب آسیا در موسسه کوئینسی و مدرس مرکز مطالعات معاصر عرب در دانشگاه جورجتاون گفت لحن تهاجمی ترامپ در شبکههای اجتماعی تلاشی برای حفظ ظاهر در برابر بنبستی است که خود او و جمهوریخواهان را در آستانه انتخابات میاندورهای گرفتار کرده است.
او گفت: «بخشی از این نمایش صرفاً برای پایگاه سیاسی اوست، فارغ از اینکه گفتههایش درست باشد یا نه. فکر نمیکنم راهبرد زیادی پشت این رفتار وجود داشته باشد، جز اینکه ترامپ تلاش میکند با قدرت کلمات، واقعیتی را که میخواهد به وجود بیاورد.»
