«سم آلتمن»، مدیرعامل OpenAI، علاقه چندانی به عینکهای هوشمند ندارد. او در جریان گفتگویی در پادکست Sources اعلام کرد از اینکه با فردی مجهز به عینک دارای دوربین و چراغ صحبت کند، «بسیار معذب و ناراحت» میشود و تأکید کرده که خودش نیز هرگز از چنین محصولاتی استفاده نمیکند.
موضعگیری مدیرعامل OpenAI با توجه به مسیر فعلی صنعت فناوری و موفقیت تجاری عینکهای هوشمند ریبن متا، رویکردی غیرمنتظره و قابلتوجه محسوب میشود. از سویی دیگر، آلتمن درحالحاضر با «جانی آیو»، مدیر سابق طراحی اپل، روی خانوادهای از سختافزارهای هوش مصنوعی همکاری میکند.
اگرچه OpenAI جزئیات این پروژه را به عمد مبهم نگه داشته است، اما آلتمن پیشتر اشاره کرده بود که آنها روی مجموعهای متنوع از ابزارهای فیزیکی کار میکنند. اظهارات اخیر او درباره عینکهای هوشمند، خط قرمزی شفاف را مشخص میکند و احتمال توسعه محصولی با دوربینی که مدام رو به اطرافیان باشد را کمرنگ میکند.
چالش حریم خصوصی و نقایص بنیادین عینکهای هوشمند
سم آلتمن به ضعف ساختاری در عینکهای هوشمند اشاره کرده که ارتباطی با توان پردازنده، شارژدهی باتری یا مدلهای هوش مصنوعی ندارد. او میگوید عینکها فناوری را دقیقاً میان نگاه دو انسان قرار میدهند؛ از این رو اضافه کردن یک لنز به چنین ابزاری، هر گفتگوی معمولی را به موقعیتی ناخوشایند تبدیل میکند که در آن، طرف مقابل باید نگران باشد که مبادا بدون تمایل به سوژه یک محتوای ویدیویی تبدیل شود.
درباره گوشیهای هوشمند وضعیت کمی متفاوتتر است؛ چرا که نشانه رفتن دوربین گوشی به سمت افراد کاملاً جلب توجه میکند و پنهانکردن آن چندان ساده نیست. اما عینکهای هوشمند این تمایز را به کل از بین بردهاند، چون بزرگترین دستاورد طراحی آنها عادیسازی و نامحسوس کردن یک دستگاه ضبط تصویر است. این موضوع تا جایی پیش رفته که نهاد ناظر بر ایمنی فضای مجازی در استرالیا رسماً از شرکتهای سازنده خواسته چراغ هشدار ضبط را طوری طراحی کنند که نتوان آن را خاموش کرد و در نبود رضایت افراد، چهرهها بهصورت خودکار تار شود.
آلتمن با اشاره به اینکه ابزارهای مختلف برای شرایط و محیطهای گوناگون طراحی میشوند، آیندهای با چند فرمفکتور محدود را پیشبینی کرد؛ دستگاههایی که برای قرارگیری روی میز، داخل جیب یا بهصورت پوشیدنی روی بدن طراحی میشوند. به گفته او، تجربه اصلی این گجتها تعامل با کامپیوتری کنشگرا خواهد بود که وظایف را بهشکلی نامحسوس و در پسزمینه مدیریت کرده و دادههای لازم را در زمان مناسب در اختیار کاربر میگذارد.
بااینحال استثناهای مهمی نیز در این زمینه وجود دارد. همان قابلیت تشخیص بصری محیط که نگرانیهای جدی در زمینه حریم خصوصی ایجاد میکند، میتواند برای کاربران نابینا و کمبینا ابزاری کاملاً تحولآفرین و حیاتی باشد.
با توجه به رویکرد آلتمن و همچنین گزارشهایی که در این رابطه منتشر شده، بنابراین توسعه یک گجت پوشیدنی با محوریت صدا مانند ایرپاد، آویز یا گیره لباس که فاقد لنز تصویربرداری مستقیم باشد، محتملتر از همیشه بهنظر میرسد.
