در فاصله کمتر از یک هفته تا شروع لیگ برتر بدیهیترین مساله در فوتبال یعنی برگزاری مسابقات مقابل دیدگان تماشاچیان تبدیل به چالش شده است. چالشی که زمان کرونا استارت آن خورده شد و تا امروز عدهای با قدرت این سرنخ را نگه داشته و آن را رها نمیکنند. یک روز بیماری، یک روز اعتراضات پاییز ۱۴۰۱، یک روز خراب بودن ورزشگاهها و نبود زیرساخت، یک روز وقایع دی. این بار هم گفته میشود شرایط جنگی کشور ممکن است باعث برگزاری مسابقات بدون تماشاچی شود.
فعلا تماشاچیها حذف شدند
اولین بار علی تاجرنیا مدیرعامل استقلال چند روز پیش در اظهارات خود اعلام کرد لیگ قرار است بدون تماشاگر برگزار شود. تاجرنیا با انتقاد از چنین روندی گفت: «این تصمیم پیام خوبی ندارد. جذابیت و زیبایی فوتبال به برگزاری زنده مسابقات در ورزشگاه و همراهی احساسات تماشاگران است»
در روزهای بعد هیچ کس شنیدههای علی تاجرنیا را تکذیب نکرد به این معنا که برنامه فعلا برگزاری بدون تماشاچی مسابقات است. در عین حال مقامات سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال مثل همیشه با ارجاع دادن مساله به تصمیمات «بالا» خودشان را از ماجرا کنار کشیدند و صرفا روی بخش تلاش برای «رایزنی» تاکید کردند. این مدیران بدون توجه به مسوولیت و جایگاه خودشان تکرار کردند که تصمیم برگزاری مسابقات باید در جای دیگری گرفته شود ولی امیدوارند مسابقات بدون تماشاگر نباشد. بلافاصله بعد از این موضوع موجی از اعتراض بازیکنان و مربیان و پیشکسوتان در پاسخ به احتمال برگزاری مسابقات بدون تماشاچی به راه افتاد.
عدهای تماشاچی فوتبال نمیخواهند
در سالهای اخیر ثابت شده عدهای که چندان هم جایگاه حقوقی مشخصی در چارت ورزش کشور یا حتی نهادهای تامینی برایشان تعریف نشده علاقهای به حضور هواداران در استادیوم ندارند. رسانههای نزدیک به این گروهها استدلالهایی در مورد شرایط امنیتی و سلامتی و… مطرح میکنند بدون توجه به اینکه تمام مردم در ساحتهای دیگر زندگی در موقعیتهای مشابه قرار میگیرند.
مثلا وقتی از نگرانی بابت تجمع مردم در یک مکان از دیدگاه امنیتی چه به لحاظ اقدام خدای نکرده تروریستی یا حمله دشمن صحبت میکنند پاسخ نمیدهند پس این همه مراسم بزرگ و وسیع از تشییع رهبر شهید تا تجمعات و… با امنیت کامل برگزار میشود؟ آیا امکان دارد فوتبال خلا امنیتی به وجود بیاورد؟ درست مثل زمان کرونا که سینماها و کنسرتها و کافهها و دانشگاهها در محیطهای سربسته به فعالیت خود بازگشته بودند، اما استادیومها با وجود فضای به آن بازی برای هواداران تعطیل بود.
استادیوم آزادی نشانه است
محمد دادکان رئیس پیشین فدراسیون فوتبال در آذر ۱۴۰۳ و در حالی که مدتها از شروع پروژه بازسازی آزادی گذشته بود و در آن مقطع وزیر وقت ورزش قول اتمام پروژه تا پایان پاییز را داده بود گفت استادیوم آزادی هرگز به مانند گذشته میزبانی نخواهد کرد. این دیدگاه منفی در آن مقطع بازخوردهای انتقادآمیزی را برانگیخت، اما امروز که مشخص شده استادیوم آزادی تا پایان ۱۴۰۵ هم آماده نخواهد شد معنای دیگری پیدا کرده است.
همانطور که مشخص شده گروهی با تماشاچیان فوتبال مشکل دارند مشخص شده پروژه بازسازی آزادی هم مخالفانی دارد که انگار دلشان نمیخواهد ورزشگاه پیر پایتخت به چرخه فوتبال برگردد. وگرنه کیست که باور کند در دورانی که استادیومها از صفر تا صد یک ساله یا دوساله ساخته میشوند بازسازی یک ورزشگاه چند سال طول بکشد؟
در روزهای اخیر که بحث عدم حضور تماشاچیان در فوتبال داغ شده در شبکههای اجتماعی وضیعت استادیوم آزادی را نشانهای برای برنامه برگزاری مسابقات بدون تماشاچی دانستند که یعنی این دو مورد به هم مرتبط هستند.
یک فرد مطلع: همه نگاه مثبت دارند، اما بعید است بازیها با تماشاچی باشد
۵ روز دیگر لیگ شروع میشود و مشخص نیست بازیها با تماشاچی برگزار میشود یا بدون تماشاچی. البته کفه ترازو به شدت به سمت خالی ماندن ورزشگاهها سنگینی میکند.
در همین رابطه یکی از مدیران باشگاههای پرطرفدار به خبرنگار رویداد ۲۴ گفت: همه باشگاهها مخصوصا باشگاههای پرطرفدار دنبال برگزاری مسابقات با حضور هواداران هستند، اما بعید میدانم چنین اتفاقی بیفتد!
این مدیر که نخواست نامی از او برده شود در پاسخ به این سوال که آیا مخالفتی در جایی وجود دارد اظهار داشت: همه نگاه مثبتی به حضور تماشاچیان دارند. فدراسیون و سازمان لیگ موافق هستند که البته باید هم باشند. من حتی با وزیر ورزش (احمد دنیامالی) هم صحبت کردم و ایشان مدافع حضور هواداران در استادیومها است.
این مدیر تصریح کرد: حتی با مقامات بالاتر هم ارتباط گرفتیم. از طریق نهاد ریاست جمهوری موضوع را مطرح کردیم و با تصمیمسازان دیگر هم حرف زدیم. هیچ کس مخالفتی نشان نداد و دیدگاهها مثبت بود.
این مدیر در واکنش به اینکه اگر همه موافق هستند و دید مثبت دارند چرا شما بعید میدانید بازیها بدون تماشاگر برگزار شود گفت: «به هر حال شرایط کشور، شرایط جنگی و خاصی است.»
بگذارید مردم جنگ زده فوتبال ببینند
نه اینکه باز شدن در استادیومها باعث میشود هواداران از سر و کول هم بالا بروند، اما این فصل میتواند بعد از مدتها فرصتی برای آشتی کامل هواداران با استادیومهای خسته فوتبال باشد. هوادارانی که در ۵، ۶ سال گذشته هیچ حضور مستمری در ورزشگاهها نداشتهاند. حالا همین مردم که جنگ و شرایط سخت اقتصادی را پشت سر گذاشتهاند میتوانند با نشستن روی سکوها و تشویق تیم مورد علاقهشان از لحاظ روانی شارژ شوند. تماشاچیانی که از پای تلویزیون هم مسابقات را میبینند فضایی به مراتب بهتر را تجربه کنند. جمله فوتبال به هواداران زنده است شعار نیست، یک واقعیت مسلم است.
نیازی به توضیح نیست که در بعد اجتماعی هم حضور هواداران در استادیومها چه تصویر خوبی به مردم کشور و به دنیا مخابره میکند.
