به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، با این حال، همین قسمت نخست به‌وضوح نشان می‌دهد که سریال هنوز نتوانسته کشش داستانی لازم را برای همراه کردن مخاطب ایجاد کند. عنوان «اثری از سازنده پوست شیر» به‌طور ناخودآگاه سطح انتظار بینندگان را بالا می‌برد و بسیاری از مخاطبان با این پیش‌فرض پای تماشای قسمت اول می‌نشینند که با روایتی پرتعلیق، پیچیده و جذاب روبه‌رو خواهند شد. اما آنچه در عمل دیده می‌شود، بیش از آنکه نوید یک داستان تازه و پرکشش باشد، حس‌وحال تکراری و آشنای آثار قبلی را تداعی می‌کند؛ حسی که لزوما به معنای موفقیت در تکرار فرمول «پوست شیر» نیست و حتی می‌تواند به نقطه ضعف تبدیل شود.
بیشتر بخوانید:
همه‌چیز درباره سریال«یَل»؛ معمای قتل دختران جوان و رازهای دفن‌شده
بازیگری که می‌گوید از سوی اصغر فرهادی تهدید شده است!
گلشیفته فراهانی در راه بازگشت به ایران | نشانه‌های بازگشت او چیست؟
لباس زنانه به تن مردان؛ روشی که انگار خوب می‌خنداند | «خانوم والده» رکورد زد!
شخصیت‌پردازی‌ها در قسمت اول سطحی و شتاب‌زده به نظر می‌رسند. مخاطب هنوز فرصت کافی پیدا نکرده تا با انگیزه‌ها، درونیات و روابط میان شخصیت‌ها ارتباط عمیق برقرار کند. دیالوگ‌ها گاه کلیشه‌ای‌اند و رفتار شخصیت‌ها بیشتر بر اساس الگوهای آشنای سریال‌های مشابه شکل گرفته تا بر پایه منطق درونی داستان. این ضعف باعث می‌شود تماشاگر نتواند به‌راحتی با هیچ‌یک از کاراکترها همدلی کند یا نگران سرنوشت آن‌ها شود. از سوی دیگر، نزدیک به ده دقیقه رقص و آوازخوانی در همان قسمت اول که فاقد هرگونه پیوند روایی قوی با خط اصلی داستان است، این تصور را تقویت می‌کند که تیم سازنده برای پرکردن زمان قسمت، از ظرفیت واقعی داستان غفلت کرده و به المان‌های تزئینی روی آورده است. چنین صحنه‌هایی اگر در خدمت پیشبرد روایت یا شخصیت‌پردازی نباشند، نه تنها کمکی به جذابیت نمی‌کنند، بلکه ریتم داستان را کند و مخاطب را خسته می‌کنند.
هرچند منطقی است که در قسمت‌های بعدی اتفاقات متعددی رخ دهد و گره‌های داستانی باز شوند، مسئله اصلی توانایی سریال در ایجاد تعلیق و حفظ انگیزه مخاطب برای ادامه تماشا است. «پوست شیر» موفق شده بود با ترکیب درست تعلیق، شخصیت‌های چندلایه و ریتم مناسب، مخاطب را تا انتها همراه خود نگه دارد. «یل» اگر بخواهد همان مسیر را طی کند، باید ضعف‌های فعلی را به‌سرعت جبران کند: شخصیت‌ها را عمیق‌تر کند، ریتم را تنظیم کند و از صحنه‌های تزئینی بی‌هدف فاصله بگیرد. در غیر این صورت، بعید به نظر می‌رسد بتواند مخاطبان را برای مدت طولانی با خود همراه کند و موفقیت اثر قبلی را تکرار نماید. در نهایت، قسمت اول «یل» بیشتر شبیه یک معرفی ناتمام است تا یک شروع قدرتمند؛ معرفی‌ای که هنوز باید ثابت کند ظرفیت تبدیل شدن به یک روایت ماندگار را دارد.
