به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری این نیروها نهتنها نتوانستند به سمت بندر حیاتی الحدیده پیشروی کنند، بلکه در جریان عقبنشینی، مناطق مهمی از جمله شهر المخا را نیز در امتداد نوار ساحلی دریای سرخ از دست دادند. سقوط این مناطق، صرفا یک شکست تاکتیکی برای نیروهای حاضر در جبهه نیست و میتواند پیامدهایی فراتر از میدان نبرد داشته باشد.
در واکنش به این تحولات، برخی نیروهای همسو با عربستان، ریاض را به «خیانت» و رها کردن نیروهایش در میدان متهم کردهاند؛ اتهامی که نشاندهنده افزایش شکاف و بیاعتمادی در میان گروههای حاضر در جبهه ضدحوثی است.
چرا عربستان وارد عمل نشد؟
آنچه از وضعیت میدانی برمیآید، این است که عربستان سعودی در ساعات حساس درگیری، حمایت هوایی مورد انتظار از نیروهای همسو با خود را ارائه نکرده است. میزان محدود بمبارانها و کاهش قابل توجه پشتیبانی هوایی این پرسش را ایجاد کرده که آیا ریاض عمدا از ورود مستقیمتر به درگیری خودداری کرده یا نگرانیهای امنیتی، دست آن را بسته است.
بیشتر بخوانید:
چرا نفت ۲۰۰ دلاری نشد؟ آیا تنگه هرمز اهمیتش را از دست داده است؟
اجساد ناپدیدشده صدها مهاجر اعدامشده در عربستان سعودی!
پاکستان میانجی صلح بود حالا ممکن است یک طرف جنگ باشد!
اسرائیل خود را برای حمله به ایران آماده میکند | فضای اسرائیل به شدت ملتهب است
یکی از مهمترین دلایل احتمالی این رویکرد، نگرانی عربستان از واکنش حوثیهاست. ریاض تجربه حملات موشکی و پهپادی حوثیها به زیرساختهای حیاتی خود را در سالهای گذشته دارد و هرگونه تشدید عملیات نظامی میتواند بار دیگر تأسیسات نفتی، فرودگاهها و زیرساختهای انرژی عربستان را در معرض حمله قرار دهد.
از این منظر، محدود کردن عملیات هوایی ممکن است تلاشی برای جلوگیری از باز شدن جبههای گستردهتر باشد؛ اما همین تصمیم اکنون میتواند هزینههای میدانی قابل توجهی برای متحدان ریاض به همراه داشته باشد.
ساحل دریای سرخ؛ حلقه حساس نبرد
اهمیت اصلی تحولات اخیر به موقعیت جغرافیایی مناطقی بازمیگردد که در امتداد ساحل دریای سرخ قرار دارند. در صورت تثبیت حضور حوثیها در این مناطق، توانایی آنها برای ایجاد ناامنی در مسیرهای کشتیرانی افزایش خواهد یافت.
اگر نیروهای ضدحوثی نتوانند خطوط دفاعی خود را سازماندهی و تثبیت کنند، احتمال گسترش این عقبنشینی در امتداد ساحل وجود دارد؛ سناریویی که در صورت تحقق، میتواند فشار بیشتری بر مسیرهای دریایی منتهی به تنگه بابالمندب وارد کند.
در چنین شرایطی، موضوع دیگر صرفا کنترل چند شهر یا منطقه ساحلی نیست؛ بلکه پای امنیت یکی از مهمترین مسیرهای انتقال انرژی و تجارت جهانی به میان میآید.
نفت عربستان در تیررس تحولات ساحلی
پیشروی حوثیها در امتداد نوار ساحلی دریای سرخ همچنین میتواند برنامههای عربستان برای صادرات نفت از مسیر دریای سرخ را با چالشهای بیشتری روبهرو کند. هرچه دامنه ناامنی در این منطقه افزایش یابد، هزینه و ریسک استفاده از مسیرهای دریایی نیز بالاتر خواهد رفت.
این مسئله در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بازار انرژی جهان همزمان با بحرانهای امنیتی در خاورمیانه، بهشدت نسبت به اختلال در مسیرهای انتقال نفت حساس شده است.
تأثیر غیرمستقیم بر بحران هرمز
تحولات دریای سرخ را نمیتوان کاملا جدا از بحران تنگه هرمز تحلیل کرد. هرگونه افزایش ناامنی در بابالمندب، دریای سرخ و تنگه هرمز میتواند فشار مضاعفی بر شبکه حملونقل انرژی در منطقه وارد کند.
به همین دلیل، سقوط مناطق ساحلی به دست حوثیها، در صورت تثبیت، میتواند یک معادله امنیتی جدید ایجاد کند: عربستان برای حفظ امنیت صادرات نفت خود ناچار به محاسبه مجدد هزینههای نظامی و امنیتی خواهد شد و هرگونه تشدید درگیری نیز میتواند خطر حملات متقابل حوثیها را افزایش دهد.
آنچه در ساحل غربی یمن در حال رخ دادن است، ممکن است فراتر از یک شکست نظامی برای نیروهای مورد حمایت عربستان باشد؛ این تحولات میتواند به آزمونی جدی برای توان ریاض در مدیریت جبهههای منطقهای و همچنین امنیت یکی از حساسترین مسیرهای انرژی جهان تبدیل شود.
