به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
آتش‌بس اکتبر ۲۰۲۵ بزرگترین پیشرفت دیپلماتیک از زمان آغاز جنگ بود که آزادی گروگان‌های باقی‌مانده اسرائیلی را تضمین کرد و شدت جنگ را به میزان قابل توجهی کاهش داد. با این حال، این توافق اختلافات بر سر آینده غزه را حل نکرد و خشونت‌های پراکنده همچنان ادامه داشته است.
در مرکز این بن‌بست، تضاد میان اهداف راهبردی طرفین قرار دارد. اسرائیل برچیدن توانایی‌های نظامی حماس را شرط اصلی پایان جنگ می‌داند و استدلال می‌کند که باقی ماندن این گروه در حالت مسلح، تهدید را همچنان زنده نگه می‌دارد.
حماس که هم به عنوان یک نیروی مسلح و هم به عنوان یک بازیگر سیاسی همچنان حضور دارد، خواستار پایان عملیات نظامی اسرائیل و عقب‌نشینی کامل این رژیم است و می‌گوید پیش از چنین اقدامی، درباره سلاح‌های خود توافق نخواهد کرد.
این وضعیت یک مشکل ترتیبی ایجاد کرده است؛ اسرائیل می‌خواهد پیش از واگذاری کنترل قلمرو، تضمین شود که حماس امکان بازسازی توانایی‌های خود را نخواهد داشت، در حالی که حماس انگیزه اندکی برای تسلیم مهم‌ترین اهرم خود بدون تضمین عقب‌نشینی اسرائیل و جلوگیری از ازسرگیری جنگ دارد.
روز بعد از جنگ همچنان حل‌نشده باقی مانده است
نقشه راهی که در ماه ژوئیه با حمایت ایالات متحده اعلام شد، تلاش داشت با پیوند دادن عقب‌نشینی مرحله‌ای اسرائیل به خلع سلاح حماس، استقرار یک نیروی بین‌المللی برای تثبیت اوضاع و تشکیل یک دولت تکنوکرات فلسطینی، این شکاف را پر کند.
با این حال، رسیدن به توافق بر سر یک چارچوب، آسان‌تر از اجرای آن بوده است.
مسئله تنها این نیست که چه کسی کنترل نظامی غزه را در اختیار خواهد داشت، بلکه این پرسش نیز مطرح است که چه کسی این منطقه را اداره خواهد کرد. حماس همچنان نفوذ خود را حفظ کرده و طبق گزارش‌ها در بخش‌هایی از غزه مالیات جمع‌آوری و حقوق کارکنان را پرداخت می‌کند، در حالی که اسرائیل تلاش دارد مانع بازگشت این گروه به قدرت شود. در نتیجه، مرجع سیاسی مشخصی که بتواند کنترل غزه را در دست بگیرد، وجود ندارد.
بازسازی نیز چالش دیگری ایجاد کرده است. زیرساخت‌های ویران‌شده غزه به سرمایه‌گذاری گسترده‌ای نیاز دارد، اما کمک‌کنندگان بین‌المللی پیش از تعهد مالی، به وجود یک ساختار معتبر امنیتی و حکمرانی نیاز دارند.
کنترل اسرائیل و بحران انسانی غزه
سه سال جنگ بخش بزرگی از جمعیت غزه را آواره کرده و خانه‌ها، بیمارستان‌ها و دیگر زیرساخت‌های این منطقه را ویران کرده است. ساکنان غزه همچنان در شرایطی بسیار آسیب‌پذیر قرار دارند؛ بخشی از این وضعیت به کنترل یا محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی اسرائیل بر دسترسی به مناطق گسترده‌ای از غزه بازمی‌گردد. این محدودیت‌ها همچنین محل بازگشت فلسطینی‌های آواره و مناطقی را که سازمان‌های امدادرسان می‌توانند در آنها فعالیت کنند، تحت تأثیر قرار داده است.
آمار سازمان ملل نشان می‌دهد حدود ۶۵ درصد از اراضی غزه غیرقابل دسترس یا به‌شدت محدود است و همین مسئله سازمان‌های بشردوستانه را مجبور کرده فعالیت‌های خود را به ۳۵ درصد باقی‌مانده محدود کنند؛ مناطقی که خود نیز با تراکم جمعیت زیادی روبه‌رو هستند. گروه‌های امدادی از تأخیر و ممانعت در ورود نیروها و تجهیزات خبر می‌دهند، در حالی که کمبود سوخت و قطعات یدکی، ارائه خدمات آب، فاضلاب و بهداشت را نیز مختل کرده است.
اسرائیل می‌گوید این محدودیت‌ها برای جلوگیری از بازسازی توانایی‌های نظامی حماس و حفاظت از امنیت اسرائیل ضروری است. اما برای فلسطینی‌ها، تداوم محدودیت در دسترسی به زمین و خدمات اساسی، آوارگی و شرایط دشوار زندگی را طولانی کرده و ایجاد اعتماد لازم برای یک گذار سیاسی را دشوارتر ساخته است.
در نتیجه، عملیات بشردوستانه برای دسترسی به مناطق مختلف غزه، کارکنان و تجهیزات، وابستگی زیادی به اسرائیل پیدا کرده است؛ مسئله‌ای که یک لایه دیگر به دشواری‌های تلاش برای ایجاد یک ساختار حکمرانی مؤثر پس از جنگ افزوده است.
میانجی‌گری بدون ضمانت اجرایی
ایالات متحده، مصر، قطر و دیگر بازیگران بارها برای برقراری آتش‌بس و دستیابی به توافق درباره آزادی گروگان‌ها میانجی‌گری کرده‌اند، اما در ایجاد سازوکاری که بتواند اختلافات اساسی و ریشه‌ای را حل کند، با دشواری مواجه بوده‌اند.
نیروی بین‌المللی پیشنهادی برای تثبیت اوضاع و همچنین تشکیلات انتقالی فلسطین، با موانعی فراتر از مسئله تأمین نیرو و بودجه روبه‌رو هستند. رضایت و همکاری اسرائیل نیز اهمیت زیادی دارد، زیرا این نیرو باید در کنار نیروهای اسرائیلی فعالیت کند و استقرار آن با عقب‌نشینی مرحله‌ای اسرائیل ارتباط مستقیم دارد.
اگرچه کابینه امنیتی اسرائیل در ماه ژوئیه چارچوب حقوقی این نیروی بین‌المللی را تصویب کرد، حضور هر یگان خارجی همچنان به تأیید اسرائیل نیاز دارد و این نیرو تاکنون مستقر نشده است.
شرایط گسترده‌تر منطقه‌ای نیز تلاش‌ها برای حل بحران غزه را پیچیده‌تر کرده است. درگیری ایالات متحده و اسرائیل با ایران در سال ۲۰۲۶، توجه دیپلماتیک را به سمت یک رویارویی گسترده‌تر معطوف کرد و دولت‌های منطقه نیز بر مهار پیامدهای این درگیری تمرکز کردند.
با این حال، غزه همچنان در مرکز سیاست خاورمیانه قرار دارد. در داخل اسرائیل، پیامدهای حمله ۷ اکتبر و جنگ غزه بر انتخابات پیش‌رو تأثیر گذاشته و خانواده‌های قربانیان و چهره‌های نظامی سابق نیز وارد عرصه سیاسی شده‌اند.
بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، بخش‌های کلیدی آخرین نقشه راه پیشنهادی را رد کرده است، در حالی که اعضای راست‌گرای افراطی ائتلاف او نیز با عقب‌نشینی اسرائیل مخالف هستند.
پس از گذشت سه سال، مشکل اصلی کمبود پیشنهادهای آتش‌بس نیست، بلکه نبود توافق درباره وضعیت غزه پس از آتش‌بس و پایان جنگ است.
اسرائیل خواهان تضمین‌هایی است که اطمینان دهد غزه بار دیگر به پایگاهی برای حملات تبدیل نخواهد شد. فلسطینی‌ها نیز خواستار پایان کنترل نظامی و برخورداری از آینده‌ای سیاسی و معتبر هستند. نقش آینده حماس در مرکز این مطالبات متضاد قرار دارد.
تا زمانی که مسائل امنیتی، خلع سلاح، حکمرانی و بازسازی به عنوان اجزای یک توافق سیاسی واحد مورد توجه قرار نگیرند، این خطر وجود دارد که آتش‌بس نه پایان درگیری، بلکه فقط وقفه‌ای پیش از آغاز بحران بعدی باشد.
