به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، اگرچه این مسابقه نماد فوتبال پایتخت است، اما فشارهای ساختاری، بازسازیهای طولانیمدت ورزشگاه آزادی و گاهی ملاحظات انضباطی، باعث شده تا این «کلاسیکِ ملی» راهی شهرهایی شود که تشنه تماشای نبرد غولهای سرخ و آبی از نزدیک هستند.
تاریخِ این کوچها به سال ۱۳۷۳ بازمیگردد؛ زمانی که بندرعباس برای نخستین بار میزبان هیجانِ دربی شد و موجی از شور و اشتیاق را به جنوب کشور برد. پس از آن، در سال ۱۳۸۱، تبریز چراغدارِ میزبانی شد تا نشان دهد فوتبال ایران تنها در پایتخت خلاصه نمیشود.
اما موج اصلی این تغییرات در سالهای اخیر شکل گرفت. سالهای ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴، اراک به کانون توجه تبدیل شد و دو بار از این مسابقه حساس میزبانی کرد؛ تجربهای که به دلیل وضعیتِ ناپایدار زیرساختهای تهران، به یک ضرورت اجتنابناپذیر بدل شده بود. حالا با برگزاری صدوهفتمین شهرآورد پایتخت در ورزشگاه «نقشجهان» اصفهان، این شهر نیز به فهرست میزبانان بزرگترین مسابقه باشگاهی ایران اضافه شده است تا «دربی» عملا به یک تورنمنت سیار تبدیل شود.
برگزاری دربی در خارج از پایتخت، اگرچه برای هواداران تهرانی چالشبرانگیز است، اما از منظری دیگر، عدالتِ تماشای فوتبال را به سایر نقاط کشور گسترش داده است. دربی ۱۰۷ در اصفهان، بار دیگر ثابت میکند که روح این رقابت به هیچ استادیوم یا شهری وابسته نیست؛ سرخابیها هر کجا که باشند، زمین بازی را به کانون داغترین بحثهای اجتماعی و ورزشی کشور تبدیل میکنند.
حالا باید دید آیا نقشجهان میتواند میزبانِ یک دربی خاطرهانگیز باشد، یا تماشاگران اصفهانی شاهدِ همان کلیشههای تکراری و پرحاشیه خواهند بود؟ هرچه باشد، لیست شهرهای میزبان دربی حالا طولانیتر از هر زمان دیگری است و اصفهان آخرین ایستگاه از قطاری است که دهههاست در حال سفر است.
