به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
میگرن یک بیماری عصبی بسیار شایع است که شیوع آن در زنان حتی بیشتر است.
درمان حملات میگرن دشوار و چالش‌برانگیز است؛ چرا که مسکن‌های رایج مانند داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) و استامینوفن اغلب کارساز نیستند.
در سال ۲۰۱۸، نسل جدیدی از داروهای تزریقی برای درمان میگرن تأیید شد. این داروها گزینه‌ای برای بیمارانی محسوب می‌شوند که به درمان‌های خوراکی معمول، نظیر تریپتان‌ها(triptan) یا ارگوتامین(ergotamine) پاسخ نمی‌دهند.
با این حال، پژوهش جدیدی که در نشریه «JAMA Neurology» منتشر شده، نشان می‌دهد که این روش درمانی می‌تواند خطر سقط جنین را در زنان باردار افزایش دهد.
این داروها که «آنتی‌بادی‌های مونوکلونال(mAbs) هدف‌گیرنده CGRP» نامیده می‌شوند، با مسدود کردن مولکول‌های CGRP (پپتیدهای مرتبط با ژن کالسی‌تونین) عمل می‌کنند. این داروها معمولاً در مقایسه با سایر داروهای میگرن، عوارض جانبی و تداخلات دارویی کمتری دارند.
مولکول‌های CGRP نقشی اساسی در بروز حملات میگرن ایفا می‌کنند، اما در عین حال در تنظیم جریان خون، لانه‌گزینی جنین و تکامل جفت در دوران بارداری نیز دخیل هستند.
این مطالعه جدید که توسط «آنیک برارد»(Anick Bérard)، متخصص اپیدمیولوژی در مرکز بیمارستانی دانشگاهی «سنت-ژوستین»(Sainte-Justine) کانادا هدایت شده، حاکی از آن است که آنتی‌بادی‌های مونوکلونال مسدودکننده CGRP ممکن است در روند بارداری اختلال ایجاد کنند؛ هرچند شواهد موجود در این مرحله هنوز بسیار محدود است.
این مطالعه از نوع مشاهده‌ای است؛ بدین معنا که تنها می‌تواند وجود ارتباط (همبستگی) را نشان دهد و قادر به اثبات رابطه علت و معلولی نیست.
پژوهشگران با استفاده از مجموعه داده‌های موجود که توسط شرکت‌های خصوصی بیمه سلامت بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ گردآوری شده بود، ۲۰ هفته نخست بارداری ۷۵۷۹ مادر را مورد تحلیل قرار دادند. معیارهای انتخاب این مادران بر اساس سوابق پزشکی‌شان شامل تشخیص رسمی میگرن یا تجویز داروهای تریپتان یا ارگوتامین در بازه زمانی ۶ ماه پیش از آخرین قاعدگی بود.
برای برخی از این مادران، در طول دوران بارداری یا ۶ ماه پیش از آن، آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد CGRP (شامل ارنوماب، فریمانزوماب، گالکانزوماب یا اپتینزوماب) یا داروی پروپرانولول تجویز شده بود.
پژوهشگران داده‌ها را بر اساس تعداد روزهای مواجهه با این دو دسته دارو (معیار «زمان-فرد» یا person-time) تحلیل کردند.
«برارد» و تیم تحقیقاتی‌اش گزارش می‌دهند که مواجهه با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد CGRP با افزایش خطر سقط خودبه‌خودی (در مقایسه با دوره‌های زمانی بدون مواجهه با این دارو) همراه بوده است، در حالی که مواجهه با پروپرانولول چنین ارتباطی را نشان نداده است.
در ۲۰ هفته نخست بارداری، احتمال سقط جنین در مادرانی که تحت درمان با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد CGRP قرار داشتند، حدود ۴۰ درصد بیشتر از مادرانی بود که در معرض این دارو نبودند. این در حالی است که مصرف پروپرانولول با هیچ‌گونه افزایش خطری همراه نبود.
اگرچه این نتایج نگران‌کننده هستند، اما اگر مبتلا به میگرن هستید و قصد بارداری دارید، باید پیش از هرگونه تغییر در رژیم دارویی خود، درباره روند درمان و خطرات احتمالی با پزشک مشورت کنید.
گفتنی است که مطالعه‌ای از این دست نمی‌تواند ثابت کند که یک داروی خاص لزوماً عامل سقط جنین است.
از آنجا که این داروها معمولاً برای موارد شدید و مقاوم به درمانِ میگرن تجویز می‌شوند، ممکن است خودِ بیماری میگرن در افزایش خطر سقط جنین نقش داشته باشد.
این داده‌ها محدودیت‌های دیگری نیز دارند. سوابق مورد استفاده مربوط به جمعیتی در ایالات متحده است که تحت پوشش بیمه‌های تجاری قرار دارند. بنابراین، نتایج ممکن است برای افراد فاقد بیمه، افراد تحت پوشش بیمه‌های دولتی یا ساکنان سایر کشورها صدق نکند.
همچنین، سوابق بیمه لزوماً با هدف انجام پژوهش‌های دقیق پزشکی گردآوری نشده‌اند. برای مثال، داده‌های این مطالعه عواملی همچون شدت میگرن در هر فرد، مصرف واقعی داروهای تجویز شده یا برنامه‌ریزی‌شده بودن بارداری را در نظر نگرفته‌اند.
پژوهشگران تأکید می‌کنند که این مطالعه ضرورت انجام تحقیقات بیشتر درباره ایمنی آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد CGRP در دوران بارداری را آشکار می‌کند.
آنها می‌گویند: با توجه به افزایش کاربرد آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد CGRP برای پیشگیری از میگرن در افراد در سنین باروری، انجام تحقیقات بیشتر برای ارزیابی ایمنی این داروها در دوران بارداری ضروری است. تحقیقاتی که مواردی همچون سقط خودبه‌خودی، پیامدهای مربوط به جنین و پیامدهای بلندمدت برای فرزندان را بررسی کنند.
آنها افزودند: تا زمانی که شواهد بیشتری در دسترس قرار گیرد، پزشکان باید هنگام گفتگو درباره درمان با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد CGRP با افرادی که ممکن است باردار شوند، شواهد محدود موجود در مورد ایمنی این داروها در بارداری را مد نظر قرار دهند.
این پژوهش در نشریه «JAMA Neurology» منتشر شده است.
