به گزارش خبرفوری، فرهاد مهراد، صدایی که با روح نسلهای مختلف پیوند خورده بود، پس از سالها فعالیت در فضای ضبطشده و محدود، در اوایل دهه هفتاد شمسی تصمیم گرفت برای نخستین بار پس از سالیان متمادی، با مخاطبان خود رو در رو روبهرو شود. این کنسرت، نه تنها یک برنامه موسیقی، بلکه تلاش برای بازگشت نمادین صدایی بود که در سالهای نخستین انقلاب، میان سنت و مدرنیته ایستاده بود.
بیشتر بخوانید:
مُدلینگ فروغ فرخزاد روی پشتبام خانه دروس
چه کسی از صادق هدایت در بستر مرگ عکس گرفت؟
شکایت لیلا فروهر علیه جوان پیراهن دوز | اتهام؟ حرکات عاشقانه!
اگر رامش به تقاضای خواستگاری من پاسخ مثبت ندهد به خواستگاری «شهره» میروم!
گزارشهای مکتوب و خاطرات حاضران حاکی از آن است که فضای کنسرت، با هویت موسیقایی خود فرهاد همخوانی داشت؛ آرام، متفکرانه و سرشار از نوعی تنهاییِ باشکوه. فرهاد که با آن صدای خشدار و لحنِ بیپردهاش شناخته میشد، در این اجرا، ترکیبی از اشعار نوآورانه و ملودیهای مینیمالیستی را ارائه داد. او در این شب، بیش از آنکه یک خواننده، یک «راوی» به نظر میرسید؛ کسی که داستانهای انسانی را با چنان دقتی بازگو میکرد که گویی هر مخاطب، تنها شنونده شخصی آن داستان است.
