به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
بر اساس آمار مطرحشده، از بیش از ۳۰۰ هزار فرد دارای معلولیت واجد شرایط دریافت حقپرستاری، تنها بخشی از افراد تحت پوشش این حمایت قرار گرفتهاند و جمعیت پشتنوبتیها همچنان در حال افزایش است. به گفته یکی از نمایندگان مجلس، شرایط اقتصادی کشور باعث شده هر سال بر تعداد افرادی که در انتظار دریافت حقپرستاری هستند، افزوده شود.
حقپرستاری؛ حمایت روی کاغذ یا کمک واقعی؟
مسئله فقط پرداخت یک کمکهزینه ماهانه نیست. برای خانوادههایی که یک عضو دارای معلولیت شدید دارند، مراقبت روزانه میتواند به معنای کنار گذاشتن شغل، صرف هزینههای درمانی و توانبخشی و تحمل فشار دائمی مراقبت باشد. در چنین شرایطی، عقبافتادن یا نرسیدن حمایت مالی، مستقیماً بر زندگی خانواده اثر میگذارد.
از سوی دیگر، حتی افزایش رقم حقپرستاری نیز بهتنهایی مشکل را حل نمیکند؛ چراکه اگر منابع مالی لازم برای پوشش همه مشمولان وجود نداشته باشد، افزایش مبلغ پرداختی به گروهی از افراد، همچنان جمعیت قابل توجهی را پشت نوبت باقی میگذارد. گزارشهای منتشرشده نیز نشان میدهد موضوع تخصیص اعتبار حقپرستاری سالهاست یکی از چالشهای حوزه بهزیستی است.
چه کسی باید پاسخگوی پشتنوبتیها باشد؟
اکنون پرسش اصلی این است که مسئولیت حل این مشکل بر عهده کدام نهاد است؛ دولت که باید اعتبار لازم را تأمین کند یا مجلس که باید در قانونگذاری و تخصیص منابع، مسیر اجرای این حمایت را هموار کند؟
در حالی که افزایش ۹۰ درصدی حقپرستاری برای برخی مشمولان خبر مثبتی محسوب میشود، مسئله اصلی همچنان پابرجاست: تکلیف افرادی که واجد شرایط هستند اما هنوز در صف دریافت این حمایت قرار دارند، چیست؟
این پرسش بهویژه برای خانوادههایی اهمیت دارد که ماهها و حتی سالهاست در انتظار قرار گرفتن در فهرست دریافتکنندگان حقپرستاری هستند؛ خانوادههایی که نمیخواهند وعده تازهای بشنوند، بلکه منتظر مشخص شدن زمان و نحوه دریافت حمایت قانونی خود هستند.
