به گزارش خبرفوری به نقل از نیوزویک، با این حال، مسئله اصلی فقط قیمت این کشتی نیست، بلکه پیچیدگی فوقالعاده طراحی آن است؛ موضوعی که میتواند برنامه جدید نیروی دریایی آمریکا را به تجربهای پرهزینه و طولانی تبدیل کند.
بر اساس ارزیابی دفتر بودجه کنگره آمریکا، ناوهای کلاس ترامپ قرار است به مجموعهای گسترده از تسلیحات مجهز شوند؛ از موشکهای ضدهوایی، ضدکشتی و حمله به اهداف زمینی گرفته تا موشکهای هایپرسونیک، موشکهای کروز هستهای، لیزرهای پرقدرت و حتی ریلگان؛ سلاحی که با استفاده از انرژی الکترومغناطیسی، گلولههایی بدون مواد منفجره را با سرعتی بسیار بالا شلیک میکند.
اما استفاده همزمان از چنین مجموعهای از فناوریهای پیشرفته، به انرژی الکتریکی عظیمی نیاز دارد. به همین دلیل، کشتی جدید قرار است نیروی محرکه هستهای داشته باشد؛ تصمیمی که بهطور چشمگیری بر هزینه و پیچیدگی ساخت آن خواهد افزود.
مشکل قدیمی نیروی دریایی آمریکا
منتقدان میگویند مشکل اصلی در پروژههای کشتیسازی نیروی دریایی آمریکا، نبود انضباط در طراحی است. در پروژههای مختلف طی ۲۵ سال گذشته، مهندسان و مدیران تلاش کردهاند تقریباً هر فناوری جدیدی را که در دسترس بوده، در یک کشتی واحد جای دهند.
نتیجه این رویکرد در پروژههایی مانند ناوشکنهای زوموالت، کشتیهای رزمی ساحلی و ناوچههای کلاس کانستلیشن به شکل افزایش هزینه، تأخیرهای طولانی و مشکلات فنی ظاهر شده است. حتی در مورد ناوهای هواپیمابر کلاس فورد نیز مشکلات فنی کم نبوده و این پروژه با چالشهای مختلف روبهرو شده است.
بیشتر بخوانید:
سایههای نامرئی در آسمان تنگه هرمز | ترامپ سری تازه اسرار یوفوها را منتشر کرد | چرا همه پروندهها در زمان مذاکرات با ایران منتشر میشود؟
ترامپ این زن را استخدام کرده تا در جلسات بیدارش کند!
اوکراین پدافندهای اطراف کاخ پوتین را زد | اقامتگاه بدون دفاع ماند
بنبست پاتریوت | این رادار فوق سری میتواند موازنه قدرت را تغییر دهد
در چنین شرایطی، اضافه کردن فناوریهای آزمایشنشده به یک کشتی جدید میتواند همان مشکلات را دوباره تکرار کند. برخی از فناوریهای مورد نظر، از جمله ریلگان، هنوز به بلوغ کامل نرسیدهاند.
مشکل زمانی جدیتر میشود که ساخت کشتی پیش از تکمیل توسعه فناوریهای مورد نیاز آغاز شود؛ روشی که در صنعت دفاعی به آن همزمانی ساخت و توسعه گفته میشود. در این وضعیت، وقتی فناوری جدید در میانه ساخت آماده میشود، اعمال تغییرات روی بخشهایی که قبلا ساخته شدهاند بسیار دشوار و پرهزینه خواهد بود.
آیا برنامه ۳۰ ساله واقعبینانه است؟
نیروی دریایی آمریکا قصد دارد از سال ۲۰۲۸ تا ۲۰۵۶، مجموعا ۱۵ فروند از این ناوها را خریداری کند. اما همین برنامه زمانی نیز با تردیدهای جدی روبهرو است.
ظرفیت کشتیسازی آمریکا در حال حاضر با تأخیرهای قابل توجه مواجه است. برای نمونه، ساخت یکی از ناوهای هواپیمابر کلاس فورد همین حالا حدود پنج سال عقب افتاده است. با وجود این، پنتاگون امیدوار است کشتیهای جنگی جدید را در همان کارخانه کشتیسازی نیوپورت نیوز تولید کند؛ محلی که در حال حاضر برای ساخت ناوهای هواپیمابر مورد استفاده قرار میگیرد.
از سوی دیگر، نیروی دریایی آمریکا اکنون حدود ۲۸۹ فروند کشتی دارد؛ در حالی که قانون، ناوگانی ۳۵۵ فروندی را هدفگذاری کرده است. بنابراین پرسش این است که آیا صرف منابع عظیم برای ساخت پیچیدهترین کشتی سطحی آمریکا در نزدیک به یک قرن گذشته، واقعا بهترین راه برای افزایش توان ناوگان است یا نه.
تهدیدهایی که سریعتر تغییر میکنند
یکی از مهمترین نگرانیها، طولانی بودن برنامه ساخت است. قرار است این پروژه طی سه دهه ادامه داشته باشد؛ در حالی که فناوری جنگ دریایی با سرعت زیادی در حال تغییر است.
گسترش پهپادها، شناورهای بدون سرنشین و موشکهای ضدکشتی میتواند آینده کشتیهای جنگی بزرگ را با ابهام روبهرو کند. تجربه جنگ اوکراین نمونهای مهم است: نیروهای اوکراینی با استفاده از شناورهای بدون سرنشین و موشکهای مستقر در ساحل، توانستند آزادی عمل ناوگان روسیه در دریای سیاه را بهشدت محدود کنند.
در چنین شرایطی، یک کشتی ۲۳ میلیارد دلاری و بسیار بزرگ، میتواند به هدفی بسیار جذاب برای زیردریاییها، موشکهای ضدکشتی و سلاحهای هایپرسونیک تبدیل شود.
تناقض با راهبرد دفاعی جدید آمریکا
راهبرد امنیت ملی آمریکا که در نوامبر ۲۰۲۵ منتشر شد، بر تمرکز بیشتر واشنگتن بر دفاع از نیمکره غربی تأکید دارد. اما ساخت بزرگترین کشتی رزمی سطحی آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم، مجهز به موشکهای متعارف، هایپرسونیک و هستهای، بیش از آنکه برای دفاع از آبهای نزدیک آمریکا ضروری باشد، برای نمایش و اعمال قدرت نظامی در سراسر جهان طراحی شده است.
به همین دلیل، منتقدان میگویند پروژه کشتی کلاس ترامپ نشان میدهد ساختار امنیتی آمریکا ممکن است همچنان مسیر مورد نظر خود را دنبال کند؛ حتی اگر راهبرد رسمی دولت تغییر کرده باشد.
در نهایت، پرسش اصلی این نیست که آیا چنین کشتیای قدرتمند خواهد بود یا نه؛ بلکه این است که آیا زمانی که به آب انداخته میشود، هنوز با جنگهای آینده تناسب خواهد داشت؟ در عصر پهپادهای ارزانقیمت و موشکهای ضدکشتی پیشرفته، سرمایهگذاری ۲۳ میلیارد دلاری روی یک هدف بسیار بزرگ و پیچیده میتواند پیش از تکمیل، با خطر منسوخ شدن روبهرو شود.
