به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
سیمین کاظمی، جامعهشناس و پژوهشگر حوزه زنان، درباره بازتاب اجتماعی پرونده پژمان جمشیدی گفت در چنین پروندههایی پرسشهایی درباره شاکی از جمله اینکه «چرا آنجا رفتی؟» یا «چرا چنین تصمیمی گرفتی؟» مطرح میشود؛ در حالی که تمرکز اصلی باید بر بررسی ادعا و روند عادلانه رسیدگی باشد.
او این وضعیت را نمونهای از «سرزنش قربانی» دانست و توضیح داد که در جوامعی با نابرابری جنسیتی، ممکن است به جای پاسخگو کردن فرد متهم، زن آسیبدیده درباره رفتار، پوشش، روابط یا تصمیمهایش مورد بازخواست قرار گیرد.
کاظمی درباره پرونده پژمان جمشیدی تأکید کرد که شنیدن روایت شاکی به معنای مجرم شناختن متهم نیست و رسیدگی قضایی باید مسیر مستقل خود را طی کند. به گفته او، اصل برائت و حق دفاع متهم باید رعایت شود، اما این اصل نباید به معنای نادیده گرفتن روایت زنان یا دشوار کردن مسیر دادخواهی آنها باشد.
این جامعهشناس همچنین با اشاره به جایگاه افراد مشهور در جامعه گفت شهرت میتواند بر نحوه شکلگیری افکار عمومی اثر بگذارد و باعث شود بخشی از جامعه از چهره محبوب خود دفاع کند.
به اعتقاد کاظمی، جامعه برای مواجهه عادلانه با چنین پروندههایی نیازمند کاهش سوگیری جنسیتی و افزایش ظرفیت شنیدن روایت قربانیان خشونت است؛ بدون آنکه این موضوع با صدور حکم قضایی درباره متهم اشتباه گرفته شود.
