به گزارش خبر فوری، گزارش های همزمان واشنگتنپست و سیانان در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۴۰۵ (۸ اوت ۲۰۲۶) حاکی از آن است که وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) با تعیین ضربالاجلی سههفتهای، از شرکتهای تسلیحاتی بزرگ این کشور خواسته است برنامه های عملیاتی خود را برای افزایش فوری ظرفیت تولید ارائه دهند.
بر اساس سند محرمانه ای که به امضای معاون وزیر دفاع آمریکا رسیده، به شرکت ها اعلام شده که «چرخه های بازگشت چندساله» برای جبران خسارت های جنگی قابلقبول نیست. اگرچه سخنگوی پنتاگون مستقیماً این اقدام را به جنگ با ایران مرتبط ندانسته، اما کارشناسان نظامی اجماع نظر دارند که این فراخوان اضطراری، پاسخی آشکار به تهدید جدی موجودی تسلیحات آمریکا پس از چند ماه درگیری مستقیم با ایران است.
اما سوال اینجاست که آمریکا در چه زمینه هایی مشکل دارد و چه تسلیحاتی را کم دارد که پنتاگون با ترس، برای جبران آنها ضرب الاجل تعیین کرده است؟ در این گزارش قصد داریم مروری کلی بر مهم ترین سلاح های آمریکا که در جنگ با ایران کاهش یافته و موجودی آنها به شدت در زرادخانه ایالات متحده کم است، اشاره کنیم:
سقوط آزاد موجودی موشکها
جنگ پنج ماهه با ایران، ذخایر راهبردی آمریکا را به پایین ترین سطح ممکن رسانده است. گزارش ها و آمارها نشان می دهد، تسلیحات زیر دچار مشکل جدی هستند:
الف) موشک های پدافند هوایی و ضدبالیستیک
موشکهای پاتریوت (PAC-۳ MSE) : موجودی پیش از جنگ حدود ۲٬۲۰۰ تا ۲٬۳۳۰ فروند بود. این رقم در پایان ژوئیه ۲۰۲۶ به کمتر از ۱٬۰۰۰ فروند سقوط کرده و برخی منابع از کاهش به زیر ۸۲۷ فروند خبر می دهند. این یعنی حدود ۶۰ تا ۶۵ درصد از کل موجودی این موشک حیاتی مصرف شده است.
موشکهای تاد (THAAD) : موجودی پیشین حدود ۴۵۲ فروند بود که هماکنون به حدود ۲۵۰ فروند کاهش یافته و برخی برآوردها حاکی از کاهش تا ۸۰ فروند است.
ب) موشک های دوربرد دقیقزن
موشک تاماهاوک (کروز) : در ماه اول جنگ، آمریکا بیش از ۸۵۰ فروند تاماهاوک شلیک کرد. بهطور کلی، حدود یکسوم کل موجودی جهانی این موشک در جنگ با ایران هدر رفت یا مصرف شد.
موشکهای دوربرد ارتش (ATACMS و PrSM) : آمریکا تقریباً کل موجودی جهانی این موشک ها را مصرف کرده است. همچنین موجودی موشک های (JASSM) و استاندارد دریایی (SM-۲/۳/۶) نیز به حدود یکسوم کل موجودی کاهش یافته است.
ج) فاصله وحشتناک تولید و مصرف
مشکل اصلی ایالات متحده سرعت پایین تولید در برابر سرعت بالای مصرف است. کافی است به آمار زیر توجه کنیم:
تاماهاوک : پیش از جنگ، آمریکا سالانه فقط حدود ۸۶ فروند از این موشک خریداری میکرد. حتی با برنامههای جدید برای افزایش تولید به ۱٬۰۰۰ فروند در سال، حداقل سه سال زمان نیاز است تا فقط موجودی فعلی جبران شود.
پاتریوت : لاکهید مارتین قصد دارد تولید این سامانه را به ۲٬۰۰۰ فروند در سال برساند اما تکمیل زنجیره تأمین و خطوط تولید چندین سال طول می کشد و اولین محموله های جدید پیش از سال ۲۰۲۹ تحویل داده نمی شوند.
تاد : برنامه افزایش تولید به ۴۰۰ فروند در سال نیز تا پایان ۲۰۲۹ به نتیجه کامل نخواهد رسید. این نشان می دهد جبران ذخیره سامانه ها و موشک های مصرف شده به این راحتی ها نیست و زمان می برد.
شکاف کیفی: آسیبپذیری های ساختاری
فراتر از کمبود عددی، جنگ با ایران، شکافهای راهبردی عمیقی را در سامانه های آمریکا آشکار کرده است. مهم ترین این شکاف ها به شرح زیر است:
الف. گلوگاه های زنجیره تأمین
مجتمع نظامی-صنعتی آمریکا برای جنگ های کوتاه و زمان صلح طراحی شده است. بسیاری از قطعات کلیدی موشک ها (مانند پیشرانه ها و فیوزها) تنها توسط یک یا دو کارخانه تأمین می شوند. هرگونه اختلال در این زنجیره، کل خط تولید را متوقف می کند.
ب. وابستگی مرگبار به دو سامانه پدافندی
مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی (CSIS) هشدار داده که آمریکا هیچ جایگزین زمینپایه ای برای سامانه های «پاتریوت» و «تاد» ندارد. ناوهای مجهز به سامانه «آیجیس» نیز اغلب برای حفاظت از پایگاه های زمینی آمادگی نداشته و در فاصله مناسبی قرار ندارند. این تکیه بر دو سامانه، بزرگترین نقطهضعف راهبردی آمریکا محسوب می شود.
ج. تعارض بین تعهدات به متحدان و نیاز داخلی
آمریکا همزمان متعهد به تحویل موشک به عربستان، امارات، اوکراین و رژیم صهیونیستی و … است. ظرفیت محدود خطوط تولید، پنتاگون را در دوراهی تأمین نیاز متحدان یا پر کردن انبارهای خود گیر انداخته است.
د. نسبت هزینههای نابرابر
هر موشک بالستیک ایران حدود ۱ تا ۲ میلیون دلار هزینه دارد، در حالی که موشکهای رهگیر آمریکایی چندین برابر این قیمت هستند. این نرخ تبادل هزینه به نفع ایران است و یعنی آمریکا حتی در صورت پیروزی تاکتیکی، از نظر صنعتی بازنده خواهد بود.
اولویت های فوری برای افزایش تولید
بر اساس شکاف های فوق، اگر آمریکا قصد آمادهسازی برای دور جدید درگیری با ایران را داشته باشد، باید فوراً تولید اقلام زیر را افزایش دهد:
اولویت اول: موشک های رهگیر پدافند هوایی
پاتریوت PAC-۳ MSE : افزایش ظرفیت تولید به حداقل سه برابر میزان فعلی.
تاد (THAAD) : افزایش تولید به چهار برابر.
موشکهای استاندارد دریایی (SM) : تأمین نیاز ناوگان دریایی که در تنگه ها و آب های خلیج فارس در خط مقدم هستند.
اولویت دوم: موشک های دوربرد تهاجمی
تاماهاوک: جهش تولید از ۸۶ به بیش از ۱٬۰۰۰ فروند در سال.
موشک دقیقزن جدید ارتش یا PrSM: جایگزینی سریع با ATACMS که عملاً تمام شده است.
موشک JASSM-ER : افزایش تولید برای حفظ قدرت تهاجم هوایی.
اولویت سوم: سامانه های ضدپهپاد
ایران بهوفور از پهپادهای انتحاری استفاده می کند. ذخایر سامانه های لیزری و جنگ الکترونیک آمریکا نیز به شدت تحلیل رفته و نیاز به تولید انبوه دارد.
اولویت چهارم: قطعات حیاتی و مواد اولیه
موتورهای موشکی (پیشرانه) : اصلی ترین گلوگاه تولید که نیازمند سرمایهگذاری فوری است.
سیستم های هدایت (جیپیاس ضداخلال و سِیکرها).
مواد کامپوزیت و سوخت جامد که پایه تمام موشکها هستند.
