به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
دیدن زنگ زدگی و فرسودگی بر بدنه و بخشهای مختلف این کشتی که دوربینها آن را ثبت کردهاند، ناخودآگاه تصویری از یک هژمونی پوسیده و نخنما از آمریکا در ذهن هر بینندهای ایجاد می کند.
حتی این فرسودگی تنها مربوط به کشتی و هژمونی آمریکا نیست؛ گزارشهای رسانهای زیادی از تضعیف سلامت روان خدمه این کشتی خبر می دهند و حتی برخی از آنها در طول این ماموریت طولانی، دست به خودکشی زده اند.
انتشار تصاویر بدنه به شدت زنگ زده این کشتی در شبکههای اجتماعی، واکنش های جالب و طنزآمیزی از سوی کاربران به دنبال داشت. برخی کاربران نوشتند که این ناو «انگار بهسختی توانسته جان سالم از خلیج فارس به در ببرد». برخی هم این سوال را مطرح کردند که «آیا این کشتی قرار است به قبرستان اسقاطیها برود؟» حتی فرمانده کشتی نیز در مصاحبه با رسانهها اعتراف کرد که این ناو هواپیمابر «شبیه به یک ماشین کثیف در پارکینگ به نظر میرسد.»
«جانگ جونشه» کارشناس چینی امور نظامی می گوید با توجه به اینکه چهار ناو از مجموع ۱۱ ناو هواپیمابر آمریکا برای جنگ واشنگتن علیه ایران در خاورمیانه مستقر شدهاند و ناوهای دیگر نیز درگیر فرآیندهای طولانیمدت تعمیر و نگهداری هستند، نیروی دریایی ایالات متحده مجبور است کشتیها را بیش از حد نیاز در خدمت نگه دارد.
جانگ در ادامه به مشکلات گستردهتر پیشروی نیروی دریایی آمریکا، از جمله ظرفیت محدود کارخانههای کشتیسازی، تضعیف توانمندیهای تعمیراتی و کمبود کارگران ماهر اشاره کرد که این وضعیت را وخیمتر کرده است.
برای دههها، ایالات متحده حضور نظامی گستردهای را در مناطق کلیدی از جمله آسیا-اقیانوسیه، اروپا و خاورمیانه حفظ کرده است. واشنگتن در تلاش خود برای حفظ بهاصطلاح «رهبری جهانی» از طریق یک شبکه گسترده از استقرارهای نظامی، مسئولیتهای بیش از حد سنگینی را بر کشتیها، پرسنل و سیستمهای لجستیکی خود تحمیل کرده و آنها را به شدت و سرعت دچار فرسودگی کرده است.
«شن یی»، مدیر موسسه تحقیقات بینالمللی حاکمیت فضای مجازی جهانی در دانشگاه فودان چین هم گفت که ظاهر فعلی و فرسوده این ناو هواپیمابر، در تضاد کامل با تصویر هژمونیکی است که مدتها به ناوهای هواپیمابر آمریکایی و کل نیروی دریایی این کشور نسبت داده میشد. در ظاهر، زنگزدگی ناو آبراهام لینکلن موضوعی مربوط به نگهداری تجهیزات به نظر میرسد، اما در سطحی عمیقتر، بازتابدهنده مشکلات جدی در روحیه نظامی، ظرفیت سازمانی و حتی زیرساختهای حمایتی قدرت نظامی آمریکا است.
شن گفت که این وضعیت، بطور ملموس نشان دهنده ضعیف شدن و تحلیل رفتن هژمونی آمریکا است و شکاف فزاینده میان جاهطلبیهای هژمونیک و توانمندیهای واقعی آن را آشکار میسازد.
ناوهای هواپیمابر چیزی فراتر از ابزارهای جنگی هستند. هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه اسبق آمریکا، زمانی ناوهای هواپیمابر ایالات متحده را «۱۰۰ هزار تن دیپلماسی» نامید و بر نقش آنها در اعمال فشار، تقویت بازدارندگی و به تصویر کشیدن قدرت جهانی آمریکا تأکید کرد. به همین دلیل است که ایالات متحده مکرراً ناوهای خود را به مناطق دیگر اعزام کرده تا قدرت نظامی خود را به رخ بکشد و سیگنالهای بازدارندهای به جهان ارسال کند.
امروز اما، همین «عضلهای» که زمانی نماد قدرت نظامی آمریکا بود، پوشیده از زنگزدگی است.
زنگزدگی ناو لینکلن به عنوان یک یادآوری عمل میکند که هر گونه مداخله و استقرار نظامی در مناطق دور دست، بهای سنگینی به همراه دارد. توسعهطلبی هژمونیک هرگز بدون هزینه نیست.
زنگزدگی ممکن است روی بدنه ناو هواپیمابر باشد، اما نشاندهنده تنگنای عمیقتر هژمونی آمریکایی است که بیش از حد توانش تحت فشار قرار گرفته است. زنگزدگی در واقع یک آفت واگیردار است، عضلات ضعیف میشوند و جاهطلبی هژمونیک میتواند همان قدرتی را که از آن تغذیه میکند، نابود کند.
