به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
ارزش چنین شرکتی فقط با دارایی، فروش یا ظرفیت تولید سنجیده نمی‌شود؛ باید دید در اقتصاد کشور چه نقشی بازی می‌کند، چه بخشی از نیاز داخلی را پوشش می‌دهد، چه اندازه به ارزآوری کمک می‌کند و در روزهای فشار، چقدر از توان تولید ملی را سرپا نگه می‌دارد.
صنعت فولاد ایران در سال‌های پس از انقلاب، یکی از نمونه‌های مهم خوداتکایی صنعتی کشور بوده است؛ صنعتی که از وابستگی و ظرفیت محدود عبور کرد و به جایگاهی رسید که ایران را در میان فولادسازان بزرگ جهان قرار داد. فولاد خوزستان در این مسیر، فقط یک تولیدکننده بزرگ نبود؛ یکی از ستون‌های شکل‌گیری این توان صنعتی بود. این شرکت با تولید شمش و اسلب، تأمین خوراک بخش مهمی از صنایع پایین‌دستی، پشتیبانی از کارخانه‌های نوردی، حضور در بازارهای صادراتی و ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم، نقشی فراتر از یک بنگاه معمولی دارد. هر تن محصول این شرکت، فقط خروجی یک خط تولید نیست؛ بخشی از زنجیره‌ای است که از معدن و حمل‌ونقل تا صنعت، بازار، صادرات و درآمد خانوارها امتداد دارد.
اهمیت فولاد خوزستان در سال‌های اخیر بیشتر هم آشکار شده است. محدودیت انرژی، تحریم، دشواری صادرات، رکود بازار و حتی آسیب‌های ناشی از حمله دشمن می‌توانست مسیر یک شرکت بزرگ را برای مدت‌ها مختل کند؛ اما فخوز نشان داد سرمایه ملی بودن یعنی داشتن توان بازگشت. راه‌اندازی زمزم ۳، پیشبرد فولاد شادگان پس از سال‌ها کندی، توجه به تأمین مواد اولیه، بومی‌سازی قطعات و تجهیزات، سرمایه‌گذاری در انرژی، جذب نیروهای متخصص، حفظ نقش صادراتی و حرکت به سمت محصولات با ارزش افزوده بالاتر، همه نشانه‌هایی از ظرفیت‌سازی درون شرکت است. چنین اقداماتی را نباید جدا از هم دید؛ اینها پشتوانه‌ای ساخته‌اند که در روز بحران، شرکت را از زمین‌گیری نجات می‌دهد.
از همین زاویه، فولاد خوزستان را باید همچون یک دارایی راهبردی کشور دید. این شرکت فقط برای سهامداران یا کارکنان خود اهمیت ندارد؛ برای امنیت تولید، صادرات غیرنفتی، خودکفایی صنعتی، اشتغال و اعتبار صنعت ایران اهمیت دارد. سرمایه ملی را نمی‌شود در روز سخت تنها گذاشت و بعد انتظار داشت در لحظه نیاز، بار اقتصاد را به دوش بکشد. پایداری انرژی، ثبات تصمیم‌گیری، حمایت از صادرات، تأمین مالی توسعه و میدان دادن به مدیریت‌های توانمند، حداقل پشتیبانی از چنین سرمایه‌ای است. فولاد خوزستان نشان داده که در سخت‌ترین شرایط می‌تواند تولید کند، بازسازی کند و آینده بسازد؛ اکنون باید این ظرفیت را نه به‌عنوان یک شرکت، بلکه به‌عنوان بخشی از توان ملی ایران حفظ و تقویت کرد.
