به گزارش خبرفوری، او با حنجرهای نیرومند و تحریرهایی بینقص، نهتنها یکی از ستونهای استوار برنامه جاودانه «گلها» بود، بلکه با اجرای ترانههای مردمی در سینمای دهه ۴۰ و ۵۰، صدای خود را به درون خانهها و قلب تودههای مردم برد.
بیشتر بخوانید:
هایده: من غمگینترین خواننده دنیا هستم» | گفتوگویی صریح از عشق، اعتماد و تراژدی
پوران در حضور گوگوش به سردبیر مجله امضا میدهد
عکسی از حمیده خیرآبادی در لباس نظامی زمانی که ساکسیفون مینواخت!
اگر رامش به تقاضای خواستگاری من پاسخ مثبت ندهد به خواستگاری «شهره» میروم!
ایرج، موسیقی آوازی را نزد استادانی چون ابوالحسن صبا و ادیب خوانساری آموخت. تسلط او بر گوشهها و ردیفهای آوازی در کنار قدرت استثنایی صدایش، سبب شد که محمدرضا شجریان درباره او بگوید: «صدای ایرج متر و معیاری برای صدای چپکوک در موسیقی ماست و هر کس میخواهد تحریر را بشناسد، باید به صدای او گوش کند.» او توانست پل مستحکمی میان موسیقی فاخر سنتی و موسیقی عامهپسند شهری ایجاد کند؛ هنری که کمتر خوانندهای در تاریخ موسیقی معاصر ایران به این ظرافت از عهده آن برآمده است.
امروز، کارنامه هنری این استاد پیشکسوت، بخشی از حافظه شنیداری نسلهای مختلف ایرانیان است؛ صدایی گرم و پرصلابت که زمان نتوانسته غبار فراموشی بر آن بنشاند.
