به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
این تغییرات شامل تمرکز بیشتر فرماندهی نظامی، تأکید بر عملیات تهاجمی و افزایش هزینههای تحمیلشده به دشمنان برای تقویت بازدارندگی، و هماهنگی نزدیکتر میان سیاستهای نظامی، اقتصادی، دیپلماتیک و امنیت داخلی است. با این حال، این رویکرد لزوماً به معنای کنار گذاشتن مذاکره نیست؛ بلکه تهران میکوشد دیپلماسی را با تقویت توان نظامی و اهرمهای فشار همراه کند تا در صورت توافق، به یک راهحل پایدار برسد.
به نوشته این نشریه، انتصاب محسن رضایی به ریاست شورای عالی امنیت ملی، که مسئول هماهنگی حوزههای مختلف قدرت در ایران است، نمونه برجسته این تغییر رویکرد محسوب میشود. رضایی که سابقه طولانی فرماندهی سپاه و نقش مهمی در توسعه ساختارها و توانمندیهای نظامی ایران دارد، بهعنوان یک متفکر راهبردی و نهادساز شناخته میشود. سابقه او نشان میدهد که در نگاهش، پایان دادن به درگیری زمانی مناسب است که ایران به قدرت و اهرم کافی برای شکل دادن به شرایط توافق دست یافته باشد؛ بنابراین حضور او بیشتر نشانه سختگیرانهتر شدن شروط ایران برای مصالحه است، نه لزوماً فاصله گرفتن از دیپلماسی.
