به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
دلیل نخست، جایگاه این صنعت در اقتصاد ملی است. فولاد، حلقه اتصال دهها صنعت دیگر است؛ از ساختمان و حملونقل تا خودروسازی، لوازم خانگی، نفت، گاز و صنایع پاییندستی. هر اختلال در تولید فولاد، تنها به کاهش تولید یک کارخانه منجر نمیشود، بلکه زنجیرهای از تولید، اشتغال، صادرات و درآمد ارزی را تحت تأثیر قرار میدهد. در شرایطی که اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به رشد تولید و افزایش صادرات غیرنفتی نیاز دارد، تضعیف صنعت فولاد به معنای تضعیف یکی از مهمترین موتورهای اقتصاد کشور است.
دلیل دوم، شرایط ویژهای است که این صنعت در سالهای اخیر پشت سر گذاشته است. تحریمهای خارجی، محدودیتهای انرژی، افزایش هزینههای تولید و در نهایت حملات دشمن به برخی زیرساختهای صنعتی، فشار کمسابقهای بر صنعت فولاد وارد کرده است. با این حال، بسیاری از شرکتهای بزرگ فولادی نهتنها تولید را متوقف نکردهاند، بلکه سرمایهگذاری در توسعه، خودتأمینی انرژی و حفظ بازارهای صادراتی را نیز ادامه دادهاند. این رفتار، نشاندهنده ظرفیت بالای این صنعت برای عبور از بحران است؛ ظرفیتی که باید با سیاستهای حمایتی دولت تقویت شود، نه اینکه با محدودیتهای جدید فرسوده گردد.
نمونه روشن این رویکرد را میتوان در فولاد خوزستان مشاهده کرد؛ شرکتی که با وجود تحمل فشارهای متعدد، از محدودیتهای شدید انرژی گرفته تا آسیبهای ناشی از حمله دشمن، مسیر سرمایهگذاری در نیروگاههای خودتأمین و توسعه زیرساختهای تولید را متوقف نکرده است. چنین مجموعههایی نشان دادهاند که اگر بستر مناسب فراهم شود، نهتنها توان جبران خسارتهای گذشته را دارند، بلکه میتوانند دوباره در بازارهای جهانی نقشآفرینی کنند.
امروز، بهترین حمایت دولت از صنعت فولاد، پرداخت یارانه یا حمایتهای مقطعی نیست؛ بلکه ایجاد ثبات در سیاستگذاری، تأمین پایدار انرژی، تسهیل سرمایهگذاری و پرهیز از تصمیمهای کوتاهمدت است. صنعت فولاد ثابت کرده که اراده ایستادن و رشد کردن را دارد. اکنون نوبت دولت است که با تصمیمهای درست، این اراده را به فرصت تبدیل کند؛ زیرا حمایت از فولاد، حمایت از اشتغال، صادرات، ارزآوری و آینده اقتصاد ایران است.
